H

Μη φοβάσαι

μάθαμε πια

να ημερώνουμε

τους πιο κρυφούς φόβους

με ένα χρυσό στεφάνι

διαλαλήσαμε παντού

τη χαρά του ήλιου

αναζητώντας πάντοτε

το πιο ασίγαστο φως

ως τα πιο απόκρυφα σκοτάδια 

αυτό δεν χάνεται

παραμένει βαθιά

και μύχια
πονάει αλλά και θέλγει

μια πνοή που γίνεται

το κάθε θέλω

το κάθε μπορώ

μην απαρνηθούμε ποτέ

τη δύναμη που υπάρχει

μέσα στο πιο ανεπαίσθητο

μια φωτεινή ηλιαχτίδα

παιχνιδίζοντας προβάλλει

μετά την καταιγίδα

με το στήθος γυμνό

αφήνοντας όλη τη βροχή

να στάζει από τα χείλη

το νερό που

λάμπει μέσα του 

αυτό το φως

και στην πηγή 

ανιχνεύεται το ίχνος

κάθε ζωής

μ' ένα ζωικό βύθισμα

στο χείμαρρο που 

αναδεύεται κάτω

από τα πόδια μας

ανυπόκριτα μάτια μου

ποτέ δεν αντίκρισα μέσα σας

το ψέμα

κι αυτό με κάνει

δυο φορές ευάλωτο

ξαφνικά βάρυναν επάνω μου

όλες οι χθεσινές υποσχέσεις

κι είπα 

δεν υπάρχει το ανεκπλήρωτο

παρά μόνο αυτό που

άφησες να γλιστρήσει

κάτω από το πιο

ανήσυχο βλέμμα

θα μείνουμε 

σ' ένα άνοιγμα

που θα περιβάλλεται μόνο

με το φως

κι άλλη μια μέρα

όπως και χθες

θα κατεβούμε

παίζοντας αμέριμνα

προς τη θάλασσα

που αγαπήσαμε

Προς θεού, το μήνυμα είναι απόλυτα θετικό και η πρόθεση το ίδιο. Γελώντας, να κατεβαίνουμε πάντοτε

προς τη θάλασσα. Έχει σημασία...