Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω να σου μοιάσω

Θέλω να σου μοιάσω
να μεταλλάξω κάθε τι
μέσα και έξω
να εισχωρήσω στον πυρήνα σου
κάθε τι ιδιαίτερο
να προσεταιριστώ
διαλύοντας το παλιό εγώ μου
μέσα στο νάμα της γλυκύτητας
που περιβάλλει κάθε σου νόημα
κάθε λέξη και κίνηση
το χαρακτηριστικό στρίψιμο
τον τρόπο που τρέχεις
πατώντας βαριά
χτυπώντας την άσφαλτο
όπως έντονα και πολύ όλα
όπως γυρνάς
σου σφίγγω τα χέρια
υποτάσσω και υποτάσσομαι
κλείνεις τα μάτια
ανασαίνεις με το στόμα
μισάνοιχτα χείλη
κλειδωμένος επάνω
ανεβαίνω καλπάζοντας
χίμαιρα και αλήθεια
δίνεσαι
είναι ο τρόπος που υπάρχεις
αυτό, α αυτό
δεν μπορώ καν να το προσεγγίσω
όσο κι αν ψηλαφίζω
την έκταση στο σώμα
όσο κι αν αντλώ
από το πιο σκοτεινό φρέαρ
τέμνομαι και ενώνομαι
στα ευκίνητα δάκτυλα
απομυζώντας όλη τη ζωική ουσία
όχι, δεν θα μπορέσω ποτέ'
να οικειωθώ
να εξιχνιάσω
ή και να φανταστώ
όσα υπογείως μαίνονται
θιασώτης κι ένθεος μέτοχος
υποψιάζομαι μόνο
κάθε υποδόρια μετατόπιση
το σύγκαυμα που σπαράσσει εντός
όστρια καυτή βροχή
ένα πέρασμα ανησυχίας πίσω από το βλέμμα
που όλα τ΄ ανατέμνει διαπερνώντας
τι, αλήθεια, απ' όλα αυτά
είναι δυνατόν να καταχωριστεί
δεν υπάρχουν όρια
εσύ τα ορίζεις
θέτεις τα νέα ορόσημα
μόνο με το σώμα μετέχω
θέλω να σου μοιάσω αλλά
όλο κι ανακαλύπτω
μέσα από εσένα
κάτι από μένα....

κι άλλο ένα εξαιρετικό live... παλιές δόξες...τα  νιάτα μας γμτ!!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά