Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω να σου μοιάσω

Θέλω να σου μοιάσω
να μεταλλάξω κάθε τι
μέσα και έξω
να εισχωρήσω στον πυρήνα σου
κάθε τι ιδιαίτερο
να προσεταιριστώ
διαλύοντας το παλιό εγώ μου
μέσα στο νάμα της γλυκύτητας
που περιβάλλει κάθε σου νόημα
κάθε λέξη και κίνηση
το χαρακτηριστικό στρίψιμο
τον τρόπο που τρέχεις
πατώντας βαριά
χτυπώντας την άσφαλτο
όπως έντονα και πολύ όλα
όπως γυρνάς
σου σφίγγω τα χέρια
υποτάσσω και υποτάσσομαι
κλείνεις τα μάτια
ανασαίνεις με το στόμα
μισάνοιχτα χείλη
κλειδωμένος επάνω
ανεβαίνω καλπάζοντας
χίμαιρα και αλήθεια
δίνεσαι
είναι ο τρόπος που υπάρχεις
αυτό, α αυτό
δεν μπορώ καν να το προσεγγίσω
όσο κι αν ψηλαφίζω
την έκταση στο σώμα
όσο κι αν αντλώ
από το πιο σκοτεινό φρέαρ
τέμνομαι και ενώνομαι
στα ευκίνητα δάκτυλα
απομυζώντας όλη τη ζωική ουσία
όχι, δεν θα μπορέσω ποτέ'
να οικειωθώ
να εξιχνιάσω
ή και να φανταστώ
όσα υπογείως μαίνονται
θιασώτης κι ένθεος μέτοχος
υποψιάζομαι μόνο
κάθε υποδόρια μετατόπιση
το σύγκαυμα που σπαράσσει εντός
όστρια καυτή βροχή
ένα πέρασμα ανησυχίας πίσω από το βλέμμα
που όλα τ΄ ανατέμνει διαπερνώντας
τι, αλήθεια, απ' όλα αυτά
είναι δυνατόν να καταχωριστεί
δεν υπάρχουν όρια
εσύ τα ορίζεις
θέτεις τα νέα ορόσημα
μόνο με το σώμα μετέχω
θέλω να σου μοιάσω αλλά
όλο κι ανακαλύπτω
μέσα από εσένα
κάτι από μένα....

κι άλλο ένα εξαιρετικό live... παλιές δόξες...τα  νιάτα μας γμτ!!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά