Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέλω να σου μοιάσω

Θέλω να σου μοιάσω
να μεταλλάξω κάθε τι
μέσα και έξω
να εισχωρήσω στον πυρήνα σου
κάθε τι ιδιαίτερο
να προσεταιριστώ
διαλύοντας το παλιό εγώ μου
μέσα στο νάμα της γλυκύτητας
που περιβάλλει κάθε σου νόημα
κάθε λέξη και κίνηση
το χαρακτηριστικό στρίψιμο
τον τρόπο που τρέχεις
πατώντας βαριά
χτυπώντας την άσφαλτο
όπως έντονα και πολύ όλα
όπως γυρνάς
σου σφίγγω τα χέρια
υποτάσσω και υποτάσσομαι
κλείνεις τα μάτια
ανασαίνεις με το στόμα
μισάνοιχτα χείλη
κλειδωμένος επάνω
ανεβαίνω καλπάζοντας
χίμαιρα και αλήθεια
δίνεσαι
είναι ο τρόπος που υπάρχεις
αυτό, α αυτό
δεν μπορώ καν να το προσεγγίσω
όσο κι αν ψηλαφίζω
την έκταση στο σώμα
όσο κι αν αντλώ
από το πιο σκοτεινό φρέαρ
τέμνομαι και ενώνομαι
στα ευκίνητα δάκτυλα
απομυζώντας όλη τη ζωική ουσία
όχι, δεν θα μπορέσω ποτέ'
να οικειωθώ
να εξιχνιάσω
ή και να φανταστώ
όσα υπογείως μαίνονται
θιασώτης κι ένθεος μέτοχος
υποψιάζομαι μόνο
κάθε υποδόρια μετατόπιση
το σύγκαυμα που σπαράσσει εντός
όστρια καυτή βροχή
ένα πέρασμα ανησυχίας πίσω από το βλέμμα
που όλα τ΄ ανατέμνει διαπερνώντας
τι, αλήθεια, απ' όλα αυτά
είναι δυνατόν να καταχωριστεί
δεν υπάρχουν όρια
εσύ τα ορίζεις
θέτεις τα νέα ορόσημα
μόνο με το σώμα μετέχω
θέλω να σου μοιάσω αλλά
όλο κι ανακαλύπτω
μέσα από εσένα
κάτι από μένα....

κι άλλο ένα εξαιρετικό live... παλιές δόξες...τα  νιάτα μας γμτ!!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις