Κουζίνα

Στην κουζίνα
αργόσυρτο καλοκαίρι
κάθομαιστηνκαρέκλασου
ιχνηλατώντας στο πάτωμα
εκεί που πατάς με τα πόδια γυμνά
ή όταν απλώνεσαι επάνω μου
αλλά λίγο πιο δίπλα
να σε βλέπω
να κρατώ κάθε ελάχιστη εικόνα ως
πολύτιμο αντίδοτο
πάει κάποιος καιρός τώρα
που θα πρεπε
να χουμε συνηθίσει
παρουσία απουσία
εντός εκτός
έχεις τη θέση σου
στην καταλαμβάνω
προσπαθώντας
να δω
όπως βλέπεις
να πατήσω
εκεί που χαράζεις το βήμα
ν' ακολουθήσω
το ίδιο σου το βλέμμα
όταν ονειροπολεί
ή παρατηρεί εταστικά
κινείσαι σ' έναν χώρο
και σ' έναν άλλο
έξω από εδώ
αναπόφευκτα
κρύβομαι πίσω από
ανολοκλήρωτα όνειρα
ή την απογευματινή χαύνωση
μαθαίνοντας πώς να μαθαίνω
απομυζώντας
τα βαμμένα σου δάχτυλα ένα ένα
λέω και λέω
και τίποτα δεν έχω πει ακόμα
θέλεις να μιλώ
μα θα προτιμούσα το περισσότερο
να σωπαίνω
κρυμμένος στην ασφάλεια
της ρυθμικής σου ανάσας
μια φορά
ν' αποκοιμηθώ στο στήθος σου
χωρίς όμως
να χρειάζεται να φεύγεις
εκείνη τη φορά
σηκώθηκα παγωμένος
κι ας έκαιγε η μέρα ήδη
σύρθηκα ως την πόρτα
μην ξέροντας ανπρέπειήόχι
και έβαλα τα χέρια μου γύρω σου
σαν ένα υπερμεγέθη λώρο
μην αντέχοντας στη θέα
της μικρής αναχώρησης
σηκώθηκα
μάζεψα το τραπέζι
έπλυνα τα ποτήρια με τάξη
πήρα όπως πάντα το πρωινό
μόνος μου
κι έπεσα πάλι
σ έναν αναγκαστικό ύπνο
ας μη μιλάμε γι' αυτά
ας ετοιμάζουμε μόνο
ένα γύρο καθαρά σεντόνια
ευτυχώς
δεν πήρες το άρωμά σου
είναι  και  μένει εδώ
λες το δωμάτιο
είναι ο χώρος σου
γυναίκα,
απλή και δύσκολη
αναλλοίωτη, διαρκή
φαντασίωση, όνειρο στον ξύπνιο
εμμονή, θέσπισμά μου
θεϊκή, γήινη σάρκα υγρή
ευάλωτη, κουρασμένη
γυναίκα
μη μου δώσεις ποτέ
εύκολα απαντήσεις
μόνη γνωρίζεις
άφησέ με
να πλανάμαι
και πάλι με ιδρώτα
να πολιορκώ
και να πολιορκούμαι

Θεοί!!!! Τι ήχος, τι παραγωγή! Και μιλάμε, 1977 guys...ήμουν 9 τότε!