Μυστικό

Έλα

πέρασε μέσα 

μου 'λειψες

αφήσέ με λίγο να σε δω

να σ' αγκαλιάσω

να σε κρατήσω λίγο

κι άλλο τόσο

να γευτώ

τ' απαλά σου χείλη

αυτό δεν είναι λέξεις

αυτό είναι ανάγκη

κάθομαι στο γραφείο

και σκέφτομαι

τις στιγμές που θα 'ρθουν

ξάπλωσα πάλι, ξέρεις, 

έχοντας τα ρούχα σου δίπλα

αγγίζοντά τα

τρίβοντας επάνω μου με επιμονή

ν' αποτυπώσω 

και το δικό μου άρωμα

να με κουβαλάς

και να μην το ξέρεις

στις ίνες τους

έχω εμποτιστεί

μουσκεύοντας

με τα χείλη μου

περνώντας κάθε κομμάτι σου

κάθε μικρό χιλιοστό

που αγγίζει το κορμί σου

από το στόμα μου

ω ναι 

αυτό δεν είναι κείμενο

είναι ο καθρέφτης μου

αν μπορούσες να με επιβλέπεις

γυμνό στον καναπέ

ή και όρθιο στη ντουλάπα

θέλω να με κατέχεις

όσο δεν υπάρχει άλλο

ακούς;

θέλω να παραφέρεσαι

και να ξυπνάς ανάστατη

γιατί θα περνάνε οι μέρες

και θα ζούμε 

με την οσμή και την αφή μας

θα τιθασεύουμε το σώμα που

είτε θα παραληρεί

είτε θα παραπαίει

στάσου εδώ

στην πόρτα

έχω να σου δώσω 

μια ολόκληρη ανθισμένη

αγκαλιά από θαυμαστικά

υπόγλυκα επιφωνήματα

ν' απλώσω χούφτες αλάτι 

επάνω στο στήθος σου

να ματώσω στα τραχιά βράχια

στάσου λίγο

μου 'λειψες

και το ξέρω

αυτή η γνώση

το πιο πολύτιμο

αγαπημένο μυστικό

που δεν θέλω δικό μου 

να κρατήσω