Αναπάντεχα

το στόμα...
να ξεβάψω
όλο το κραγιόν
να απλωθεί
σε όλη την επιφάνεια
κι έτσι
ατημέλητα
όλο το ροζ
χυμένο επάνω μου
να με καλύψει
από πάνω
μέχρι κάτω
καίγοντας
κλείνοντας υπέροχα
όλη τη ζέση
που μου εκλύει
στα λεπτά δάχτυλα
περισπούδαστα
στο ρυθμό σου
αργά και γρήγορα
διακόπτοντας
και επακεκκινώντας
όλο και πιο πολύ
μια πύλη μαγική
ένα περίγραμμα διάχυτο
να το πάρω επάνω μου
να διαλυθεί εντός μου
να το απλώσω ξανά
μέχρι τα γυμνά δάχτυλα
εκεί που τα σφίγγουν
τα λεπτά κορδόνια
ασφυκτιούν λες
μέσα στο δίχτυ τους
άφησέ με
θέλω να γλιστρήσω'
όλο και πιο κάτω
να φιλώ
να περιβάλλω με τα χείλη μου
θεσπέσιο κάλλος
μόνο για εμάς
που ξέρουμε
ναι, κι άλλοι
μπορεί να έχουν δει
μπορεί να έχουν σκύψει στο πεδίο
ίσως όμως
να μην έχουν λατρέψει έτσι
αναρριγώντας
το κάθε εύσχημο
λείο, στιλπνό
όπως ανατέλλει
με χάρη
λυγίζοντας το πέλμα
όπως μόνο θεές το αναπάντεχο
ποτέ ίσως δεν φαντάζεσαι'
πόσες άπειρες
επαναλαμβανόμενες
επίμονες εικόνες
αναπαράγοντας
σε κάθε μη προβλέψιμο
στα πιο αναπάντεχα
γύρω μου μιλούν
ο λόγος
οι φωνές
ένα αδιαφοροποίητο
μεταφέρομαι πάραυτα
στη δική σου μαγική δίνη
αχ, μέσα στον κόσμο
σ έχω μπροστάμου
θερμή ολοζώντανη
να σφαδάζω κρυφά
είμαι σίγουρος
το νιώθεις
τώρα πια
πώς να κοιμηθούμε...

.... κάτι πολύ τρυφερoγλυκαναλ
 από Monsieur Minimal...