δρόμοι

βρεθήκαμε
στη ζωή
χωρίς χορηγούς
χωρίς ιχνηλάτες
έπρεπε κάτω από
το χιόνι χρόνων
να ανασύρουμε
τις νέες αρτηρίες
αχαρτογράφητοι
σε κινούμενη άμμο
ζωές διασταυρούμενες
άπειρες πιθανότητες
μερικές φορές
όλα εξαρτώνται από'
ένα τόσο δα βήμα
σαν να ζυγίζεσαι
στην άκρη του γκρεμού
και πριν το σκεφτείς
χαρούμενα αφήνεσαι
στην άβυσσο
που χλευάζει σαν Κίρκη
και λες μετά
αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει
κι όμως
κυλάς και κυλάς
και μαθαίνεις πώς
ν' ανακτάς τον έλεγχο
κατεβαίνοντας
και πάλι ανεβαίνοντας
ή έτσι να νομίζεις
θεέ μου
δεν ξέρω πώς να πεθαίνω
μάλλον ξέρω πώς δεν μπορώ
και τότε'
ούτε να ζω μπορώ
ανάθεμα
με σκορπίσατε χάμου
σ' αυτό το μεταίχμιο
έμαθα πώς ν' αγαπώ
και να ελπίζω
δίνοντας'
έμαθα και να παίρνω
λάθος:
μαθαίνω είναι το σωστό
κι έτσι
σκάβοντας
μέσα στο σώμα
κι από μέσα ανακαλύπτοντας
δρόμους, επεισόδια
ένα διαυγές όσο και σκοτεινό
βλέμμα
αυτό που προσπαθώ
ν' αποκρυπτογραφήσω
άλλοτε με διαπερνά
άλλοτε με κεντρίζει
άλλοτε γλιστρά στο άπειρο
διαφεύγοντας
αυτό το μυστήριο
αν δεν το λύσω
δεν πρόκειται
ν' αφήσω τίποτα άλλο
καμία παρακαταθήκη
μόνο απέλπιδες
κι όμως μεστές από ελπίδα
προσπάθειες
να μπω
ολοκληρωτικά
μέσα του