Ex Post

 Δεν έλεγε να βρέξει καμιά φορά η αναμονή του αναπόφευκτου είναι πιο οδυνηρή έφυγες δεν έχω πια αφετηρία κι ας θυμάμαι από πού ξεκίνησα μα δεν είναι τόσο η απουσία το δεν το  α στερητικό  είναι που πρέπει να δηλώνεις παρών σ έναν τόπο που όλο στενεύει συρρικνώνεται σαν τη μέρα που φθίνει και δεν υπάρχει τρόπος παρά να είσαι να καταναλώνεσαι σαν υπολειπόμενος χρόνος ομιλίας χωρίς δυνατότητα ανανέωσης γι αυτό δεν μου περισσεύει το χαμόγελο σκορπάω και φθίνω το ίδιο όπως όλοι με στόμα ξερό και δύσκολο σθένος