Ex Post

Ασκούμαι συστηματικά στις νεκρολογίες είναι μια δεξιότητα που αποκτάται συν τω χρόνω νομίζω πως σταδιακά τελειποιούμαι στο είδος και με την επιμέλεια που διακατέχει όσους διαπρέπουν στην τέχνη αυτή ίσως θα έπρεπε να φροντίσω εγκαίρως και τη δική μου διότι η κλεψύδρα δεν γυρνά ανάποδα κι ούτε μπορείς να πεις πόση είναι η άμμος που απομένει και πόσος κόπος πόσα δάκρυα πόση ελπίδα και τ' αποτέλεσμα; τίποτα παραπάνω μηδέ ένας κόκκος ακόμα που θα κυλήσει και θα χαθεί μαζί με το φως το τελευταίο μάταια σημάδια βάζω στην ακτή να μην χαθώ ήδη η παλίρροια με σθένος με παρασέρνει και πόσος κόπος πόση προσμονή πόσες διαψεύσεις γιατί; για μια βόλτα στον ήλιο ισορροπώντας στο δίκυκλο κι όσο μπροστά πηγαίνω τόσο να βλέπω στους καθρέφτες το δρόμο που ως εδώ ξοδεύτηκε ισορροπώντας σ' ενα παρόν επισφαλές και ανερμήνευτο

Έζησα μία καλή ζωή πηρα αγάπη, φροντίδα έγνοια και μερικές ξυλιές στον ποπό όταν έκανα μικροαταξίες μην θυμώνεις που φεύγω τώρα έτσι πρέπει να γίνει  ξέρω πως όταν έρθει η ώρα δεν θα μ' αφήσεις να πονάω σε εμπιστεύομαι σ' αγαπώ είμαι τυχερή που κάποια μέρα είδες τη φωτογραφία μου σ' εκείνο το pet κι ήρθες και με πήρες Η διαδρομή μου  Νέος Κόσμος- Κυψέλη τελευταία στάση Άγιος Παντελεήμων  νομίζεις ότι δεν γνώρισα τη γιαγιά πάτησα όμως  εκεί που πάτησε κι έχω τη μυρωδιά της γι΄αυτό και δεν ανέβαινα ποτέ στην πολυθρόνα της κράτησε ωστόσο και μια γωνίτσα στο σπίτι σου ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα ένα μακρινό ξαδερφάκι μου  έρθει να τη ζεστάνει  στη θέση μου Σ' αφήνω τώρα Με τρυφερές "κουτουλιές" Η Bob σου

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

παιδί που κλαίει γοερά στην  αποβάθρα  στην αγκαλιά της μητέρας του 18:14 μ.μ. πέρασαν χρόνια κραυγάζοντας σιωπές τώρα σε ποιον κόρφο άγνωστοι περνούν χτυπάν φιλικά στον ώμο πατ πατ θα περάσει και περνάει πέρασε κλικ μην ξεχάσω  να πάρω τα χάπια μου και ξέχασε

Προσπαθώ να βρω το μείζον σιχτιρίζων και αφρίζων να 'χα μια σταλιά μυαλό λογική μου στο καλό Κι απ΄την άλλη δεν βαριέσαι και να κλαις και να χτυπιέσαι αχ, η νιότη να ταν κι άλλη μία χίμαιρα μεγάλη Τις ευχές πώς τις φοβάμαι δεν ελπίζω δεν θυμάμαι Χριστουγέννωνε χαμός τόσο σκότος μες το φως Πάμε για τη συναυλία εν χορδαίς και εν οργάνω της κιθάρας μου οι τόνοι η αλήθεια που με σώνει Πώς τελειώνει τώρα αυτό μια κυλάει μια κολλάει αν απάντηση δεν βρω, "όπως άρχισε", θαρρώ

Δεν έβγαινε στη βεράντα πλησίαζε ο καιρός το ήξερε ότι δεν θα είναι για πάντα κι ωστόσο είχε ήδη προσαρμόσει την όραση ώστε να καλύπτει μόνο το εγγύς για τ' άλλα κάποια άλλη φορά τουτέστιν ποτέ ματαίως προσπαθούσαν και με μαγγανείες διάφορες και με προσφορές να του αποσπάσουν ένα βλέμμα που να εφάπτεται του ορίζοντα δεν είχε πια θάλασσες λιμάνια και τσιμινιέρες στα Λιπάσματα τώρα κουκουλιαζότανε στο στενό τριάρι του Αγίου σμικρυνόμενος  σε μία κυτταρική δομή καμιά φορά μόνο στην ταράτσα απλωμένα ρούχα και φωνές στη λαϊκή ξέφευγε καμιά ματιά προς την Ελευσίνα ή τον Λυκαβηττό όπου ανέβαινε έφηβος με τα πόδια και τη σκέψη σε ένα άγνωστο μέλλον τώρα υπερίσχυε το απαιτητικό παρόν τώρα ήταν όλα για μετά δεν ήξερε τίποτα