Ex Post

  Είχε ένα κεφάλι γεμάτο θάλασσα από τις άκρες των ματιών έρρεαν αλμυρά ρυάκια άφηνε υγρές πατημασιές περνώντας κι ήταν δύσκολο να προσπαθεί άδειασε έτσι κάποτε απ΄ όλες τις λέξεις τελευταία έμειναν τα επιφωνήματα κυρίως αυτά τα σχετλιαστικά και μια διαρκής αναρώτηση ένα ‘μήπως’ ψάχνοντας να ξεδιαλύνει χρόνο με το χρόνο αν τελικά αξίζει αν άξιζε τον κόπο κι αυτή η συζήτηση συνήθως έληγε με ένα ‘θα το δούμε από βδομάδα’ κι έτσι πήγαινε το πράγμα μέχρι που κάποια στιγμή κάποιος έπρεπε ν’ αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο εξ ου οι θάλασσες έγιναν συνεδρίες ισολογισμοί εισερχόμενα- εξερχόμενα disconnected

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Τόσοι απόντες τόσο απόντες σκορπάω γύρω μου υπενθυμίσεις μην ξεχάσω κι ωστόσο πάντα κάτι διαφεύγει πάντα κάποιοι  και φοβάμαι συνέχεια μην ξεχάσω όχι τόσο το περισσότερο μην ξεχαστώ σαν το αναμένο φως σε σπίτι άδειο σαν έπιπλο παλιό σαν μια τυχαία φωνή που χάνεται στο πλήθος και σαν την πλημμυρίδα που ξεπλένει την άμπωτη

 θα έρθει μια μέρα που τίποτα δεν θα ωφελεί όλες οι προσπάθειες θα είναι ατελέσφορες και το βλέμμα κενό θα διαπερνά τις ώρες αδιάφορα θα έρθει η στιγμή που όλα θα μείνουνε πίσω όλες οι έγνοιες όλες οι ελπίδες και θα πάψεις να λες μα τι έχει σημασία γιατί τίποτα δεν θα έχει θα πάψεις να αναλογίζεσαι θα πάψεις να βασανίζεσαι και θα συγχωρείς και θα χωρέσεις εκεί που περίσσευες τα καλά και τα άλλα παντελώς αδιάφορα θα περνάνε θα έρθει η στιγμή που θα έχεις ξεπεράσει τη γραμμή δεν θα κοιτάς πια πίσω ή μπροστά παρά μόνο κάθετα θα υψωθείς με κομμένη ανάσα με σπασμένη κραυγή μια στιγμή κι έφτασες

Μην τολμήσεις κι έρθεις να με χτυπήσεις φιλικά στην πλάτη πατ πατ και με συγκατάβαση να υποθάλψεις την κάθε λάβρα μου ματαίωση μην τολμήσεις να με καραδοκείς στο κάθε σφάλμα μου την αψεγάδιαστη υπεροχή σου δαψιλεύοντας να μου σερβίρεις τις πιο αλάνθαστες συνταγές κυρίως  μην τολμήσεις να με αντιπαρέλθεις σαν να μην δικαιούμαι ένα λαθραίο πέρασμα απ' τη σκηνή ποιοςειντουτος να λένε μια φορά σαν τους ρολίστες που χουν μια φάτσα που σου μοιάζει μα δίχως όνομα αρχή και τέλος μόνο ένα πέρασμα στο φτερό κι ύστερα πάλι στο ποτάμι στις εκβολές της λησμονιάς σαν ημιτελείς συμφωνίες σαν εμάς

Ασκούμαι συστηματικά στις νεκρολογίες είναι μια δεξιότητα που αποκτάται συν τω χρόνω νομίζω πως σταδιακά τελειποιούμαι στο είδος και με την επιμέλεια που διακατέχει όσους διαπρέπουν στην τέχνη αυτή ίσως θα έπρεπε να φροντίσω εγκαίρως και τη δική μου διότι η κλεψύδρα δεν γυρνά ανάποδα κι ούτε μπορείς να πεις πόση είναι η άμμος που απομένει και πόσος κόπος πόσα δάκρυα πόση ελπίδα και τ' αποτέλεσμα; τίποτα παραπάνω μηδέ ένας κόκκος ακόμα που θα κυλήσει και θα χαθεί μαζί με το φως το τελευταίο μάταια σημάδια βάζω στην ακτή να μην χαθώ ήδη η παλίρροια με σθένος με παρασέρνει και πόσος κόπος πόση προσμονή πόσες διαψεύσεις γιατί; για μια βόλτα στον ήλιο ισορροπώντας στο δίκυκλο κι όσο μπροστά πηγαίνω τόσο να βλέπω στους καθρέφτες το δρόμο που ως εδώ ξοδεύτηκε ισορροπώντας σ' ενα παρόν επισφαλές και ανερμήνευτο

Έζησα μία καλή ζωή πηρα αγάπη, φροντίδα έγνοια και μερικές ξυλιές στον ποπό όταν έκανα μικροαταξίες μην θυμώνεις που φεύγω τώρα έτσι πρέπει να γίνει  ξέρω πως όταν έρθει η ώρα δεν θα μ' αφήσεις να πονάω σε εμπιστεύομαι σ' αγαπώ είμαι τυχερή που κάποια μέρα είδες τη φωτογραφία μου σ' εκείνο το pet κι ήρθες και με πήρες Η διαδρομή μου  Νέος Κόσμος- Κυψέλη τελευταία στάση Άγιος Παντελεήμων  νομίζεις ότι δεν γνώρισα τη γιαγιά πάτησα όμως  εκεί που πάτησε κι έχω τη μυρωδιά της γι΄αυτό και δεν ανέβαινα ποτέ στην πολυθρόνα της κράτησε ωστόσο και μια γωνίτσα στο σπίτι σου ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα ένα μακρινό ξαδερφάκι μου  έρθει να τη ζεστάνει  στη θέση μου Σ' αφήνω τώρα Με τρυφερές "κουτουλιές" Η Bob σου

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

παιδί που κλαίει γοερά στην  αποβάθρα  στην αγκαλιά της μητέρας του 18:14 μ.μ. πέρασαν χρόνια κραυγάζοντας σιωπές τώρα σε ποιον κόρφο άγνωστοι περνούν χτυπάν φιλικά στον ώμο πατ πατ θα περάσει και περνάει πέρασε κλικ μην ξεχάσω  να πάρω τα χάπια μου και ξέχασε