Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διηνεκές

Θα ζούμε
με παγωτά και έρωτα
το χειμώνα
θα λιώνουμε το χιόνι
ανάμεσα σε θορυβώδη
υγρά φιλιά
ένα μισό
κι άλλο ένα
θα κάνουν έναν ολόκληρο
γλιστερό γαλαξία
μπλεγμένα μέλη
σιρόπι σοκολάτα
και καυτές φράουλες
στον ουρανίσκο
χαϊδεύοντας
τα χείλη
ονείρωξη του καθημερινού
θα ερωτοβατούμε
διαρκώς
σε ύπνο και ξύπνιο
να μην πληρώνεται ποτέ
να γεύεται'
και να έχει
θα σ' έχω
αγαπώντας χωρίς
καμία σύνεση
θα με ενθυλακώνεις
στον υπερθετικό
στο περιθώριο
θα υπάρχει
το περίγραμμα
που να περιλαμβάνει όλα
τα υπόλοιπα, πλην όμως
τα πλέον απαραίτητα
αναγκαία:
σμίξη,  πνοή από στόμα σε στόμα
κλείνοντάς σε ερμητικά
ανάμεσα
μαλλιά και ρούχα
ανακατεμένα
γεύση  και άρωμα
νέκταρ των θεών
ρέοντας στα δάχτυλα
και τους ιχθύς
στην επίγευση
πράγματα πρωτεϊκά
και απλά
γαμώντας υπογάστρια
το μυαλό
πριν και μετά
και εις το διηνεκές
σώμα


Απόψε, για άλλη μια φορά, μια ίσως από τις πιο ερωτικές φωνές και παρουσίες σ' ένα όμορφο beat...



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα