Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

έρχεται- αναβάλλεται

Έλα λοιπόν
δώσε μου
αυτά τα χείλη
θέλω να τα φιλήσω
να τα αγγίξω
 να τα ματώνω
λίγο δικό μου
να μπορώ
ένα ελάχιστο ίσως
μα κάθε μέρα
πώς αντέχω
να ζω έτσι
ούτε ένα λεπτό
κι όμως
μέρα τη μέρα
περνώντας
στην κόψη του αδύνατου
περιφέροντας
το σώμα που επιβάλλεται
φορώντας στα μαυρισμένα μέλη
τα πιο απλά
που γίνονται τα πιο
αισθησιακά
ναι, εσύ
κινείσαι ερωτικά
μιλάς
γελάς ερωτικά'
κινήσεις με τα χέρια
με το σώμα
κάθε έκφραση
και ένα  φρικτό
βασανιστήριο
να ξέρω
και να 'μαι
παρατηρητής
ένας κρυφός συλλέκτης
των ακούσιων εικόνων που
ασύγγνωστα - ή και ως βασανιστής εκούσιος
παραχωρώντας
το ακροατήριο
τα μάτια που
επάνω σου
με ένταση
α, κι όταν οδηγώντας
πίσω στον καθρέφτη μα
κυρίως όταν
δεν με βλέπεις
σ' ακολουθώ
επικίνδυνα πίσω σου
κατευθύνομαι
όταν κοιτάζεις
τον πλαϊνό καθρέφτη'
αυτό το οξύ βλέμμα
όλα τα σαρώνει '
σε όλα διαπερνά
κάνε με
να σε κοιτάζω
να κλείνεις τα μάτια και
να χάνεσαι
στο ερωτικό σου σκήπτρο
όλα στο χέρι σου
κόκκινα, μαύρα
αιματώδη χέρια και πόδια
για άλλο ένα βράδυ'
θα σας έχω επάνω μου
παραληρώντας
ικετεύοντας για λίγο ακόμα
να έρχεται και να αναβάλλεται
λίγο ακόμα
η ώρα
της πλήρωσης


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά