Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

έρχεται- αναβάλλεται

Έλα λοιπόν
δώσε μου
αυτά τα χείλη
θέλω να τα φιλήσω
να τα αγγίξω
 να τα ματώνω
λίγο δικό μου
να μπορώ
ένα ελάχιστο ίσως
μα κάθε μέρα
πώς αντέχω
να ζω έτσι
ούτε ένα λεπτό
κι όμως
μέρα τη μέρα
περνώντας
στην κόψη του αδύνατου
περιφέροντας
το σώμα που επιβάλλεται
φορώντας στα μαυρισμένα μέλη
τα πιο απλά
που γίνονται τα πιο
αισθησιακά
ναι, εσύ
κινείσαι ερωτικά
μιλάς
γελάς ερωτικά'
κινήσεις με τα χέρια
με το σώμα
κάθε έκφραση
και ένα  φρικτό
βασανιστήριο
να ξέρω
και να 'μαι
παρατηρητής
ένας κρυφός συλλέκτης
των ακούσιων εικόνων που
ασύγγνωστα - ή και ως βασανιστής εκούσιος
παραχωρώντας
το ακροατήριο
τα μάτια που
επάνω σου
με ένταση
α, κι όταν οδηγώντας
πίσω στον καθρέφτη μα
κυρίως όταν
δεν με βλέπεις
σ' ακολουθώ
επικίνδυνα πίσω σου
κατευθύνομαι
όταν κοιτάζεις
τον πλαϊνό καθρέφτη'
αυτό το οξύ βλέμμα
όλα τα σαρώνει '
σε όλα διαπερνά
κάνε με
να σε κοιτάζω
να κλείνεις τα μάτια και
να χάνεσαι
στο ερωτικό σου σκήπτρο
όλα στο χέρι σου
κόκκινα, μαύρα
αιματώδη χέρια και πόδια
για άλλο ένα βράδυ'
θα σας έχω επάνω μου
παραληρώντας
ικετεύοντας για λίγο ακόμα
να έρχεται και να αναβάλλεται
λίγο ακόμα
η ώρα
της πλήρωσης


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις