Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

έρχεται- αναβάλλεται

Έλα λοιπόν
δώσε μου
αυτά τα χείλη
θέλω να τα φιλήσω
να τα αγγίξω
 να τα ματώνω
λίγο δικό μου
να μπορώ
ένα ελάχιστο ίσως
μα κάθε μέρα
πώς αντέχω
να ζω έτσι
ούτε ένα λεπτό
κι όμως
μέρα τη μέρα
περνώντας
στην κόψη του αδύνατου
περιφέροντας
το σώμα που επιβάλλεται
φορώντας στα μαυρισμένα μέλη
τα πιο απλά
που γίνονται τα πιο
αισθησιακά
ναι, εσύ
κινείσαι ερωτικά
μιλάς
γελάς ερωτικά'
κινήσεις με τα χέρια
με το σώμα
κάθε έκφραση
και ένα  φρικτό
βασανιστήριο
να ξέρω
και να 'μαι
παρατηρητής
ένας κρυφός συλλέκτης
των ακούσιων εικόνων που
ασύγγνωστα - ή και ως βασανιστής εκούσιος
παραχωρώντας
το ακροατήριο
τα μάτια που
επάνω σου
με ένταση
α, κι όταν οδηγώντας
πίσω στον καθρέφτη μα
κυρίως όταν
δεν με βλέπεις
σ' ακολουθώ
επικίνδυνα πίσω σου
κατευθύνομαι
όταν κοιτάζεις
τον πλαϊνό καθρέφτη'
αυτό το οξύ βλέμμα
όλα τα σαρώνει '
σε όλα διαπερνά
κάνε με
να σε κοιτάζω
να κλείνεις τα μάτια και
να χάνεσαι
στο ερωτικό σου σκήπτρο
όλα στο χέρι σου
κόκκινα, μαύρα
αιματώδη χέρια και πόδια
για άλλο ένα βράδυ'
θα σας έχω επάνω μου
παραληρώντας
ικετεύοντας για λίγο ακόμα
να έρχεται και να αναβάλλεται
λίγο ακόμα
η ώρα
της πλήρωσης


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά