χαρούμενος γκρεμός

κατεβαίνοντας
στο γλιστερό πεδίο
ένα τυφλό σκουλήκι
εισβάλλει κρυφά
κάτω απ' το ρούχο
σαν βδέλλα
κολλάει το παράσιτο
στον αυχένα
ζώα
γρυλίζοντας
έρποντας
η ρίζα του ανθρώπου
είναι στη λάσπη
στοχώμασκάβονταςμενύχια
σαν τυφλοπόντικες
σε βρομερά λαγούμια
αποστερώντας το φως
τη ζέστη τη ζέση
ένα αγρίμι
κρύβεται καλά
το βράδυ
πίσω απόκλειστάπαράθυρα
καραδοκεί
το θηρίο που κουβαλάμε
σαν παλιά αποσκευή
στο πατάρι
ώσπου από τη σκόνη
να τινάξουμε ένα παλιό κουρέλι
που έχουμε καταχωνιάσει μαζί με τα
περσινά φερσίματα
λέξεις
λόγιαλόγιαλόγια
εκφράσεις, επιτηδεύματα
των ακραιφνών ορίων
σαλταδόροι
θα με καταπιεί
η άβυσσος
από κάτω\
θα τυφλωθώ
απ' την υπόγεια αντανάκλαση

και σαν σε αντεστραμμένο
ουρανό
θα πηδήξω
φωταγωγούμενος
στο πιο ιλιγγιώδες κενό
μη με αφήνεις
μπορείκαιναχαθώ
εκεί κάτω
γλυκά εγκαταλείποντας
κάθεπροσπάθεια
να ισορροπήσω
 - μα μου το χρωστά η ζωή -
στο χείλος αυτού
του χαρούμενου γκρεμού



...ξέρω, το ΄χω ξεσκίσει το συγκεκριμένο κομμάτι, αλλά θέλω να υπομνηματίσω κάτι....