Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

24

Είκοσι τέσσερις ώρες
και λίγα λεπτά
έτσι
όπως γράφω καλή μέρα
ώρες που
δεν υπήρξαμε
σε παρένθεση
δεν ήταν μια
υποσημείωση
στιγμές που
ήμουνα μέσα
τόσο σε μένα
όσο και σε σένα
πόσο περισσότερο
γίνεται
να είσαι
αληθινά
πέρα για πέρα
επειδή το θέλεις
και το θέλω
ας μην φορτώνουμε
τη λογική
με το συναίσθημα
που δεν αναλύεται
δεν προσαρμόζεται
δεν εφησυχάζει
αυτός που θέλει
δεν εφησυχάζει
επιθυμεί
κι όσο περισσότερο
επιθυμεί
τόσο κυριεύεται
απ' τη μανία
του ανικανοποίητου
δεν μπορούσα
να μείνω σπίτι
βγήκα και περπάτησα
πέρασα μέσα
από δρόμους ήσυχους
όμορφα τακτοποιημένα
Κυριακάτικα βραδινά
σε αυλές και βεράντες
καλησπέρες
ευγενικές στους γείτονες
κι εμείς
διασχίζοντας
δρόμους και λεωφόρους
είκοσι τέσσερις ώρες
μια εβδομάδα
κυνηγώντας
προθεσμίες
συναντήσεις
μπαίνοντας ξανά
στο περιθώριο
εκούσια
του  χρόνου
δεν ορίζω
δεν ορίζεις
αλλά
ήταν αληθινά
για μια μέρα όλα
απλά
κατανοητά απόλυτα
με την αφή
το σώμα
το στόμα
τίποτα απολύτως
περιττό
τίποτα τετριμμένο
καμία συγκατάβαση
μόνο πλήρες
ζεστό, υγρό
θεσπέσια πάλλοντας
με τη φλέβα
της ζωής
έτοιμη να εκραγεί
ποιος την αντέχει τόση
επιθυμία
και των αισθήσεων επανάσταση
τόσο γλυκό και πικρό
στη γλώσσα
και να καίει
θα καούμε, αγάπη μου
θα γίνουμε ένα ηλιόλουστο
παρανάλωμα
όσο κι αν πέφτουμε
στο δροσερό κόλπο
το νερό θα στεγνώνει
επάνω μας
πριν δροσίσει
θα καιόμαστε
αυτή είναι η χάρη
που μας δόθηκε
και θα λιώνουμε όμορφα
ο ένας
στην αγκαλιά του άλλου
σαν ουσία μία
και συνουσία
ψυχών τε και σωμάτων

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά