Άγγελος

Μέχρι τη μέρα
που θα κατοικήσουμε
σ' ένα ψηλό φωτεινό μετέωρο
κι όλες οι φωνές
θα διαχέονται από κάτω
σαν λευκός θόρυβος
μέχρι τη μέρα που
θα στροβιλιζόμαστε με τα χέρια ανοιχτά
πάνω απ' τα βραδινά πλοία
που ταξιδεύουν μαζί μας
εδώ στη σιδερένια κοίτη μου
εκβάλλοντας εντός σου
μην έχοντας πια
καμία άλλη έγνοια παρά
ένα -  ένα τα δάχτυλα
στο στόμα
ένα παιδί '
έρχεται μαζί σου
σε πρωινό όνειρο
ξυπνώ και τρομάζω
μα, πώς γίνεται λέω
κι ύστερα ησυχάζω
πιστεύοντας πως
αυτό είναι το προφανές
όπως συμβαίνει κάθε μέρα
όπως θα ήθελα
στην ασφάλεια της αγκαλιάς σου
βυθίζομαι πάλι
μάνα, έρχομαι
να σε αποχαιρετήσω
κατοικώ εδώ, κοίταξε,
ένας άγγελος έρχεται
κάθε πρωί
και με ξυπνά
τα βράδια
αφού τυλιχτεί στο σώμα μου
με παίρνει μαζί
ν 'ανέβουμε ψηλά πολύ
έπειτα γλυκά
με αποθέτει
επάνω στο στήθος
κι η μυρωδιά αυτή
κάνει την καρδιά μου
να γαληνεύει
αφού γελάσουμε πρώτα
με την ψυχή μας
έμαθα πια
με ασυγκράτητους παλμούς
να ορίζω το παρόν μου
κοίταξε
μπορώ και είμαι
όσο ποτέ δεν υπήρξα ξανά
μπορώ και χάνω κάθε λογική
ευτυχώς
δεν χρειάζεται να περιμένουμε
μέχρι τη μέρα
που όλα αυτά θα έχουν ειπωθεί
γιατί, να, εδώ
εδώ ανασαίνω
εδώ ξυπνώ
εδώ περπατώ
κρατώντας το χέρι
όλη μου η μέρα
είσαι
όλα εσύ
εδώ