Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μέλλι

Όχι άλλο
πρέπει δεν πρέπει
αν επιθυμώ
θα γράφω
μέλλι
να το έχω
στο στόμα μου
σε όλο το σώμα
αν επιθυμώ
θα απλώνω κάθε μέρα
επάνω σου πράσινα φύκια
θα βγαίνω στην πόρτα
γυμνός
θα δειπνώ
στην υγρή λόχμη
θα μιλάμε και
θα χαϊδεύω
την κάθε μου ψευδαίσθηση
σε στύση
δεν θα κοιμάμαι παρά
αφού υποβληθώ
στην τιμωρία
των χειλιών
ένας κύκλος αέναος
επαναλαμβάνω
ανοίγω διπλώνω
εκτείνω, συγκλίνω
παίζω και χάνομαι
αν επιθυμώ
θα σ' έχω δική μου
και με  κλειστά
και με ανοιχτά διάπλατα μάτια
θα ακουμπώ
στις δυνατές σου πλάτες
όποτε το θελήσω
θα φτάνω σε σένα
σε ένα νανοσεκόντ
γλιστρώντας
μέσα στη νύχτα
μέχρι το
ανοιχτό κελί σου
γλιστρώντας στο
απαλά αρωματισμένο
εσώρουχο
βρίσκοντας έναν
σίγουρο δρόμο
στο πιο υγρό σκοτάδι
αν επιθυμώ
ζω μια για πάντα
όπως το ξέρεις
με την ίδια εμμονή
που είναι
μέσα στο εγώ μου
ολόσωμη
στιλπνή, εκρηκτική
όπως μόνο εσύ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα