Υποδήματα

Θα έπρεπε να βρω

να εφεύρω έναν τρόπο

για να σε κρατώ

εδώ συνέχεια

διατρέχουμε τις μέρες μας

τα χρόνια γίνονται δρόμος

που στενεύει

ένα πέρασμα 

που όσο και να θέλεις

πρέπει να φτάσεις στο τέρμα

κοιτάζοντας τότε πίσω

θα δεις 

χρόνια και ανθρώπους

και μέρη πολλά 

πράγματα που σε αρρώσταιναν

έλα τώρα

στον χώρο που δεν μπορώ

παρά να τον λέω 

δικό μου και δικό σου

ένα προγεφύρωμα το σώμα

για τη σωτηρία των ψυχών

το κρύο δεν μένει εδώ

έχω εγκαταστήσει

ένα πολύχρωμο ηλιοστάσιο

κατεβάζω τις γρίλιες

γιατί τόσο φως 

δεν με αφήνει να βυθιστώ

μέσα στο δικό σου

θεέ μου 

σε είχα και είχα λησμονήσει 

εντελώς

και χρόνο και τόπο'

και χρεία

δεν υπήρχε τίποτα έξω

και πέρα από εσένα

τα δικά σου όρια

ήταν απόλυτα

τα δικά μου

βυθίστηκα με όλη

την ψυχή μου σε παραλήρημα

ενώ βαθιά μέσα

άκουγα μια ηχώ

που έλεγε

μη με αφήσεις'

να γυρίσω πάλι 

πίσω στον κόσμο

μη με παίρνεις από εδώ

θα μείνω

θα μείνω για πάντα

τι θα πει για πάντα

θα πει

πονώ και ποθώ

νιώθω και δεν νιώθω

ξέρω και δεν  ξέρω τίποτα

θα πει 

είμαι  εγώ

γιατί δεν είμαι παρά

όλη η ουσία που έχω

δική σου

για σένα

θα διαλυθώ, αγάπη μου,

για χάρη σου

και θα συντεθώ απ' την αρχή

για να ξαναπέσω πάλι

στην απόκοσμη λίμνη

ούτε χρόνος

ούτε θεός και άνθρωποι

μόνο στιγμή

μια στιγμή 

ακινησίας και κίνησης

μετεωρισμού

γλυκιάς προσμονής

και άφιξης 

στο οικείο 

προσωποποιείται

ο πόθος 

υποφέρουμε 

πεθαίνοντας ψυχανεμιζόμαστε

κάπως έτσι θα είναι

το πιο τέλειο εν

ο κύκλος

γίναμε άγγελοι

κι επιστρέψαμε στη γη

μ' ένα ζευγάρι λαμπερά φτερά  

κι είχες στα πόδια σου

κάτι από φιλί

και χάρη θεϊκή

έκτοτε

αυτή η εικόνα

με κυριεύει

θέλω να χυθώ

ολόκληρος

και να κολλήσω

υφάλμυρος και διάφανος

επάνω τους

να πατώ όπου πατάς

να φιλώ  ένα ένα

όλα τα δάχτυλα

και να πετώ

μαζί τους