Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σαν ένα

Κι αν δεν υπάρχουν
πολλά για να πεις
εγώ είμαι εδώ
θα το δεις
κι αν η μέρα
πώς έρχεται, φεύγει
δεν ξέρει κανείς
πάλι είμαι εδώ
να το δεις
αν δίκαιο κι άδικο
ποιος το ορίζει
σοφός ή αδαής
εμένα εδώ θα με βρεις
θα το δεις
αν ζούμε πάλι βαθιά στα σκοτάδια
στο φως σαν τυφλοί
πως πάμε χωρίς
ο δρόμος εδώ με οδηγεί
θα το δεις
αν είτε στη θάλασσα αγκαλιασμένοι
είτε στο δείλιο φως λουσμένοι εμείς
δίπλα σου πάλι γελώντας
απλά θα με δεις
αν δεν πιστεύει στ΄ αλήθεια κανένας
ούτε και νιώθει το ρίγος βαθιάς ηδονής
ας είναι
όλα επάνω στο σώμα
με μιας ξαναζούμε
θαρρείς
αν έχω μόνο δυο ώρες στον κόσμο
κι αν πάλι σώνεται ο χρόνος
και φεύγει νωρίς
θα έχω ζήσει μαζί δυο ζωές
και θα γεννιέμαι σαν ένα
εμείς



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα