Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προτού να γίνεις

Κάποτε
τίποτα δενείναι
υποφερτό
ζεσταίνομαι
τριγυρίζω ένα γύρο
όλα τα σκορπάω κάτω
να κυλιστώ
στο σκονισμένο δάπεδο
βλέποντας τα πράγματα
ανεστραμμένα
από κάτω
κάποτε
δεν είμαι πουθενά
και σε αναζητώ
έπειτα λέω
δεν πρέπει να σκέφτεσαι
όλα είναι καλά καμωμένα
αγγελικά και άγια
και γαμημένα τέλεια
που
όσο να ναι
εμείς οι ατελείς
πώς να παρακολουθήσουμε
το απόβραδο
κοντοσκέκονται
με τα αυτοκίνητα
χωρίς ήχο
μόνο για το τελευταίο φως
της ημέρας
σε μια στροφή
θα έλεγα ορκίζομαι
πως είδα το φάσμα
μιας γυναίκας
έτρεξα ένα γύρο
δεν ήθελα, το ξέρεις
να πάρω γρήγορα
το δρόμο της επιστροφής
οι ώρες τελειώνουν
με την επίγνωση αυτή
μεταγγίζω το σώμα μου
στο σώμα σου
σ' ένα διαρκή αγώνα
ενάντια σε χώρο
σε χρόνο
σε περιθώρια
σε επιθυμία
δεν άντεξα
μία και μισή
οσμίζοντας τονλίγο αέρα
που εγκλωβίστηκε
με το δικό σου άρωμα
παραδόθηκα αμαχητί
μόνο και μόνο
με τη σκέψη
χωρίς καμία απολύτως
κίνηση
έχυσα τα μυαλά μου
ποτίζοντας
τις λεπτές ίνες
της προσμονής
καιιδιάβηκα γυμνός
μπρος στο παράθυρο
παρελαύνοντας ηρωικά
τον ενύπνιο πόθο σου
και περισσότερο ακόμα
μετά σε αποθύμησα
μα είναι τόσολίγος καιρός...
αλλά δεν είναι
ήτανε ανελέητα πολύ
τα χρόνια που πρόσφυγες
προτού να γίνεις
ορισμός μου
ταυτότητα
συνέχεια
και τέλος μου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα