Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναδύονται

Να μην είσαι κυνικός
μπορούμε να λέμε
αυτό που είναι
χωρίς να σκέφτεται κανείς
πώς θα τα βγάλω πέρα
μπορείς ακόμα
να εμπνέεσαι από πράγματα
για τα οποία
πολλοί θα πουν "ανοησίες"
και δεν θα βρούνε
πολύ σοβαρά
δεν συνάδουν δα
και με τους αριθμούς
που τυπώνουν επάνω μας
και τους λένε ηλικία
στο όνομα λοιπόν
του κάθε λογής αισθητισμού
που μπορώ να αντλώ
από μια τούφα
αναρχικά μαλλιά
μια κορδέλα στο διάφανο σορτσάκι
ένα λυτό λουράκι
στο πέδιλο
τη λεπτή γραμμή στο μαγιό
ένα δάχτυλο βαμμένο
σαν αίμα πηχτό
που λιώνω μέσα στο στόμα μου
σ' ένα φόρεμα που ανεμίζει
και δεν μπορώ πάραυτα
ν' αγγίξω λυσσασμένα
από κάτω
στην πλάτη και το λείο δέρμα
που πάνω του εκλύομαι
ενώ απλώνεσαι σαν αράχνη το σεντόνι
στην ικανότητα να πληρούμαι
παραληρητικά
και μόνο με τη σκέψη
χωρίς καμία εγγύτητα
μόνο με την παραφορά
της εικόνας μέσα
των επιδέξιων κινήσεων και
της επιμέλειας
για την οποία καίω τα
κύτταρά μου με χαρά ανείπωτη
κι απύθμενα βυθίζομαι
ενώ με μιας αναδύονται από σένα
όλα όσα δεν θα μπορέσει ποτέ
με λόγια να πει ένα στόμα
σε όλα αυτά υπείκω
και με πειθώ τεράστια
ανοίγω προς τα σένα
κάθε θύλακο του κορμιού μου
για να σε δεχτώ
και να με δεχτείς
για ετούτα όλα
και πολλά ακόμα
που κατά καιρούς
πετυχημένα ή μη
μαρτυρώ και ανατέμνω εις το διηνεκές
είσαι
ο μόνος δρόμος
που θα βαδίζω '
επάνω σου
γυμνός κι ωραίος\γαλήνιος και κορύβαντας
απολλώνιος και σάτυρος
κι όσες άλλες ιδιότητες
με έκπληξη
θα μου εξορύττεις
στα μικρά μεγάλα
απογεύματα of our life






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά