Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρακτικά

Θέλω να δειπνήσω
πάνω σου
δεν θα γράψω τίποτα απόψε
θα κρατήσω όλα
τα πρακτικά του έρωτα
στο σώμα σου
να με προσκαλείς
στο τραπέζι σου
να με κόβεις με τα χέρια
δεν χορταίνουμε
αυτή η πείνα
είναι αβάσταχτη
στα δάχτυλά σου
θ' απλωθώ
να με γλύφεις
λαίμαργα
με ανάρμοστους τρόπους
άσε με να γίνω
το μέλι και το κεντρί
άγγελος και εωσφόρος
κρατώ την όρεξή μου
για το δικό σου πιάτο
να πέσουμε
με στόματα, χέρια
μέσα σε λίμνες
όστρακα και βότσαλα
επάνω στο στήθος
κάθε κρυφή πτυχή
ν' απομυζήσουμε όλη μας
την ελπίδα
που τρέφει την ομορφιά
στο χαμόγελο που ποθώ
θα ανεβούμε στο ταβάνι
όλα θα τα κάνουμε  ψηλά
και πιο πολύ
θα πέφτουν με πάταγο
στο πάτωμα
ρούχα, λέξεις, προσμονές
αχόρταγα θα αναλώσουμε
κάθε κίνηση του λεπτοδείκτη
σε φάση αργή
σε κίνηση αέναη
στο μέσα μας
εκεί θα συναντηθούμε
ξυπνώντας ξανά
από το λήθαργο των ημερών
το πολύτιμο το λίγο
που ξέρει να γίνεται πολύ
έπειτα
τον υπόλοιπο καιρό
θ' αναθυμιέμαι
τα γλυκά σου δάχτυλα
στο στόμα
σαν το μωρό
για να ησυχάσει
μα δεν θα ησυχάζω
μόνο θ' ανοίγω μια παρένθεση
και θα χωράω μέσα ολόσωμος
διπλώνοντας στα δύο
για να με βρεις ξανά
την άλλη μέρα
σαν φυσαλίδα
μέσα στο ποτήρι


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά