Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρακτικά

Θέλω να δειπνήσω
πάνω σου
δεν θα γράψω τίποτα απόψε
θα κρατήσω όλα
τα πρακτικά του έρωτα
στο σώμα σου
να με προσκαλείς
στο τραπέζι σου
να με κόβεις με τα χέρια
δεν χορταίνουμε
αυτή η πείνα
είναι αβάσταχτη
στα δάχτυλά σου
θ' απλωθώ
να με γλύφεις
λαίμαργα
με ανάρμοστους τρόπους
άσε με να γίνω
το μέλι και το κεντρί
άγγελος και εωσφόρος
κρατώ την όρεξή μου
για το δικό σου πιάτο
να πέσουμε
με στόματα, χέρια
μέσα σε λίμνες
όστρακα και βότσαλα
επάνω στο στήθος
κάθε κρυφή πτυχή
ν' απομυζήσουμε όλη μας
την ελπίδα
που τρέφει την ομορφιά
στο χαμόγελο που ποθώ
θα ανεβούμε στο ταβάνι
όλα θα τα κάνουμε  ψηλά
και πιο πολύ
θα πέφτουν με πάταγο
στο πάτωμα
ρούχα, λέξεις, προσμονές
αχόρταγα θα αναλώσουμε
κάθε κίνηση του λεπτοδείκτη
σε φάση αργή
σε κίνηση αέναη
στο μέσα μας
εκεί θα συναντηθούμε
ξυπνώντας ξανά
από το λήθαργο των ημερών
το πολύτιμο το λίγο
που ξέρει να γίνεται πολύ
έπειτα
τον υπόλοιπο καιρό
θ' αναθυμιέμαι
τα γλυκά σου δάχτυλα
στο στόμα
σαν το μωρό
για να ησυχάσει
μα δεν θα ησυχάζω
μόνο θ' ανοίγω μια παρένθεση
και θα χωράω μέσα ολόσωμος
διπλώνοντας στα δύο
για να με βρεις ξανά
την άλλη μέρα
σαν φυσαλίδα
μέσα στο ποτήρι


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά