Μια φορά

Πες μου

τι βλέπεις

δεν ξέρω

συνήθως βλέπω

καταλαβαίνω

κάτι λιγότερο κάτι περισσότερο

εδώ βλέπω

αλλά δεν ξέρω

ίσως και να μην θέλω να δω

καταλαβαίνεις

αναρωτιέμαι

θα είναι ποτέ τα πράγματα

το ίδιο καλά για σένα

θα μπορέσω ποτέ

να φέρω πίσω

αυτό το βλέμμα

θα μπορέσω ποτέ

να αντικρίσω τόσο σίγουρη

χωρίς αμφιβολίες

φόβους, δισταγμούς

ο χρόνος έρχεται

και φέρνει μαζί του

όχι πια το αναπάντεχο

αλλά το πεπερασμένο

είναι σαν 

ένα φωτεινό άνοιγμα

όλο και να στενεύει περισσότερο

η μήτρα της ζωής

παίρνουμε θέση

πιο συνειδητά πια

έτοιμοι 

τα βήματα πιο μετρημένα πια

όχι πολυτέλειες για ανώφελα

κέρδισα και έχασα μαζί

μην εκπλήσσεσαι

δεν με ξέρεις

τα πρόσωπα διαφέρουν

μέσα από τις εποχές

εναλλάσσονται

τα μάτια κάπως

σαν να κλείνουν

πιο επιρρεπή 

στην καχυποψία της απώλειας

στο φόβο του λίγου
στον ίλιγγο του κενού

δεν υπάρχουν επαναλήψεις

έφυγαν, πέρασαν

τα χθεσινά φώτα 

έσβησαν

παίρνοντας μαζί τους

κομμάτια ψυχή και σώμα

μη φοβάσαι

ξέρω καλά πλέον

να ξύνω την παλιά εικόνα

και κάτω από το στίλβωμα

ν' αναδεικνύω

ένα ατόφιο πέτρωμα

πολύτιμο

κι ακατέργαστο

όσο κι αν δουλεύεται

στην επιφάνεια

στον πυρήνα του

καίει η ίδια φωτιά

εγώ μπορώ και κοιτάζω

κατάματα

ξεχωρίζω κάτω από 

τα στρώματα της μνήμης

τις δικές μου φωτεινές σημάνσεις
τα συμβάντα και τα σημαίνοντά μου

εσύ μπορεί να μην το αντέχεις

σε πόση αλήθεια

μπορείς να διεισδύσεις

και ν' αναδυθείς πάλι

αλώβητος

δεν κοιτάζω έξω

και το ξέρεις

δεν κοιτάζω εσένα

τα δικά μου χείλη κοιτάζω

με τα δικά μου μάτια

μελαγχολώ

τις δικές μου ημέρες

αναπολώ'

κι ανατέλλω ξανά

πίσω από σβηστά κεριά

μέσα από ξεχασμένα έγγραφα'

μέσα από σημάδια κι εκφράσεις

που έχω χαράξει

κάτω απ' αυτό

το εκτυφλωτικά

καθαρό πρόσωπο

που έχω φυλάξει

κι από σένα

κι από μένα

τα χρόνια μου

τα διπλωμένα χαρτιά

όπως με ξέρω

κι όπως μ' αγάπησα

μια φορά