Οι ψάθινες ομπρέλες

Οι ψάθινες ομπρέλες
τίποτα δεν προμήνυαν
τα σύννεφα αεικίνητα
πόσες φορές χρειάστηκε
να πάμε πολύ μακριά
για να γυρίσουμε κοντά
πέρασε το γιορτινό καραβάνι
ένα λιτό τραπέζι
μας περίμενε
τα λόγια μας
ζυμωμένα με το ψωμί του έρωτα
να μουσκεύουμε
και να γλυκαίνουν οι ψυχές
δεν σου 'δωσα σήμερα
τα καλύτερα επιφωνήματά μου
αλλά μετά
και κάθε μετά
θα είναι καλύτερα
άπειρες φορές
θα γυρνάω και θα φιλώ
τα μάτια σου
επαναλαμβάνοντας ανεπαίσθητα
την ίδια μυστική δέηση
πως, ακόμα, θεε μου,
φοβάμαι μην παραισθητικά
μεταστώ σε τόπο
όπου θα μαστίζει άνεμος
θα προσπαθώ να κρατήσω
δυο μικρά κοχύλια στο στόμα
θα χτυπώ με τα χέρια
την άμμο
αλυχτώντας
δεν τις ήθελα αυτές τις ομπρέλες
δεν ήθελα να στέκουν τα σύννεφα
σαν γκρίζες συναγωγές
να σε κρύβουν από μένα
μπήκα στ' αυτοκίνητο βιαστικά
δρόμος της επιστροφής
στα βασικά δεδομένα:
χείλη, γλυκό μειδίαμα
μέσ' απ' τα λευκά δόντια
ψιθυριστά χαμόγελα
μείνε εδώ
του χρόνου,
υπόσχομαι,
θα σε κρατώ αγκαλιά
τέτοιον καιρό
κι ας βρέχει
κάτω απ' τις ψάθινες ομπρέλες

Χριστός Ανέστη με μια σούπερ γλυκαναλατιά από τ' αθάνατα 80's μας!!!  Soon we will be older, πριν το καταλάβουμε, αδέλφια....