Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Να έρχεσαι

Θέλω μόνο
να έρθεις
να μη μιλάς
να μη μιλάω
για πράγματα που 
κάνουνε όλοι 
θέλω μόνο 
να έρθεις
λίγο παραπάνω
όλα και τίποτα
να μην χρειάζεται
να γυρίζουμε γρήγορα
πέρασα μέσα σου
ναι ήθελα 
να τα προλάβω όλα
κι εσύ
που σε όλα γρήγορη
ο χρόνος 
με ξεπέρασε
σαν να τρέχεις μόνος
και να κυνηγάς
έναν φανταστικό αντίπαλο
αυτός είναι ο χρόνος
σε ξεγελά
σε περιγελά
δύσκολο να συμβαδίσεις
μαζί του
δεν είναι καλός φίλος
πέρασα επάνω σου
θέλοντας
με κάθε τρόπο
να κατακτήσω
τον δικό σου χρόνο
δεν πρόλαβα να σε κρατήσω
και να γελάσουμε 
δεν πρόλαβα 
να πάρω αβίαστα μέσα μου
όλη την οσμή σου
με ξεγέλασε ο χρόνος
με έβαλε να τρέξω
και μου πήρε
όλη την όσφρηση
έτσι, 
μετά από αυτό
το αστραπιαίο πέρασμα
ένα ανοιγόκλειμα του βλέφαρου
δεν πρόλαβε να κατακαθίσει
επάνω στο δέρμα μου
όλη η μυρωδιά σου
και σε θαύμαζα, ωστόσο, μετά
το βράδυ
έλαμψες με τον δικό σου τρόπο
κι εγώ θαύμαζα
έλεγα, αυτό δικό μου είναι
η επίνευση
το άγγιγμά μου
η δικιά μου πνοή 
μέσα σου
μα θέλω
να έρθεις πάλι
λίγο παραπάνω
μια ώρα, δυο ώρες
ένα βράδυ
να μην χρειάζεται άλλο
να κυνηγάμε
τον χαμένο χρόνο
να του τη φέρουμε
μια και καλή
να τον κλείσουμε
έξω από την πόρτα
να μας βρει 
κι η άλλη μέρα αγκαλιά
να ποτίσουνε τα μαξιλάρια
δικό μας 
δικό μας
κι  ούτε στο μπάνιο θα μπω
δεν θα βγάλω τίποτα δικό σου
από πάνω μου
ποτέ ξανά
μόνο να έρθεις
μείνε ακόμα λίγο
δώσε μου λίγο παραπάνω
θα το επιστρέψω
με τα καλύτερα μου τερτίπια
θα σε κοιτάζω στα μάτια
και θα τα βλέπω πάλι
να γελάνε
και όχι να με κοιτάνε 
τρυφερά και θλιμμένα
σαν ήδη να αναπολούν
πέρασε και δεν στάθηκε
να έρθεις πάλι
μα για να μείνεις
να βγούμε  και να κοιτάζουμε
τα φώτα προς τη θάλασσα
να λέμε
εκεί ήμασταν
μα τώρα 
είμαστε εδώ
να έρχεσαι πάντα
και να μένεις
όσο περισσότερο
όλο και πιο κοντά
σαν πεταλούδα
πάνω στο στήθος μου
μέσα στο στόμα μου
στα σεντόνια μου
με το ζεστό φως
του πρωινού






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις