Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Να έρχεσαι

Θέλω μόνο
να έρθεις
να μη μιλάς
να μη μιλάω
για πράγματα που 
κάνουνε όλοι 
θέλω μόνο 
να έρθεις
λίγο παραπάνω
όλα και τίποτα
να μην χρειάζεται
να γυρίζουμε γρήγορα
πέρασα μέσα σου
ναι ήθελα 
να τα προλάβω όλα
κι εσύ
που σε όλα γρήγορη
ο χρόνος 
με ξεπέρασε
σαν να τρέχεις μόνος
και να κυνηγάς
έναν φανταστικό αντίπαλο
αυτός είναι ο χρόνος
σε ξεγελά
σε περιγελά
δύσκολο να συμβαδίσεις
μαζί του
δεν είναι καλός φίλος
πέρασα επάνω σου
θέλοντας
με κάθε τρόπο
να κατακτήσω
τον δικό σου χρόνο
δεν πρόλαβα να σε κρατήσω
και να γελάσουμε 
δεν πρόλαβα 
να πάρω αβίαστα μέσα μου
όλη την οσμή σου
με ξεγέλασε ο χρόνος
με έβαλε να τρέξω
και μου πήρε
όλη την όσφρηση
έτσι, 
μετά από αυτό
το αστραπιαίο πέρασμα
ένα ανοιγόκλειμα του βλέφαρου
δεν πρόλαβε να κατακαθίσει
επάνω στο δέρμα μου
όλη η μυρωδιά σου
και σε θαύμαζα, ωστόσο, μετά
το βράδυ
έλαμψες με τον δικό σου τρόπο
κι εγώ θαύμαζα
έλεγα, αυτό δικό μου είναι
η επίνευση
το άγγιγμά μου
η δικιά μου πνοή 
μέσα σου
μα θέλω
να έρθεις πάλι
λίγο παραπάνω
μια ώρα, δυο ώρες
ένα βράδυ
να μην χρειάζεται άλλο
να κυνηγάμε
τον χαμένο χρόνο
να του τη φέρουμε
μια και καλή
να τον κλείσουμε
έξω από την πόρτα
να μας βρει 
κι η άλλη μέρα αγκαλιά
να ποτίσουνε τα μαξιλάρια
δικό μας 
δικό μας
κι  ούτε στο μπάνιο θα μπω
δεν θα βγάλω τίποτα δικό σου
από πάνω μου
ποτέ ξανά
μόνο να έρθεις
μείνε ακόμα λίγο
δώσε μου λίγο παραπάνω
θα το επιστρέψω
με τα καλύτερα μου τερτίπια
θα σε κοιτάζω στα μάτια
και θα τα βλέπω πάλι
να γελάνε
και όχι να με κοιτάνε 
τρυφερά και θλιμμένα
σαν ήδη να αναπολούν
πέρασε και δεν στάθηκε
να έρθεις πάλι
μα για να μείνεις
να βγούμε  και να κοιτάζουμε
τα φώτα προς τη θάλασσα
να λέμε
εκεί ήμασταν
μα τώρα 
είμαστε εδώ
να έρχεσαι πάντα
και να μένεις
όσο περισσότερο
όλο και πιο κοντά
σαν πεταλούδα
πάνω στο στήθος μου
μέσα στο στόμα μου
στα σεντόνια μου
με το ζεστό φως
του πρωινού






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά