Ανεξιχνίαστα

Να μη λέμε
να, κοίτα τα πράγματα
γίνανε κάπως ή αλλιώς
να χαιρόμαστε
γιατί είναι όπως είναι
να βλέπω
ξανά και ξανά
αυτό το γνώριμο χαμόγελο
αυτή είναι
η μεγαλύτερη ανταμοιβή
ο ευτυχισμένος άνθρωπος
έχει τη γεύση
τη χαρά της αίσθησης
και το ξέρει
το ξέρεις ότι
λατρεύω
να αγγίζω
να μην χρειάζεται
να κάνεις τίποτα γι' αυτό
μόνο να είσαι
έτσι όπως είσαι
γιατί σε γνώρισα
και σε μαθαίνω
όλο και πιο πολύ
μαθαίνω με τα χέρια
με το στόμα
τόσο πολύ αφήνομαι
σε αυτό που
με φωτίζει
με σηκώνει πιο ψηλά
σαν μια παρόρμηση
να  με αφήνεις
να σε περιρρέω
απ' τον αστράγαλο
μέχρι τον αυχένα
έχω έναν δικό μου κήπο
ρίχνω τον σπόρο
αντρειεύομαι
γίνομαι όσο καλύτερος
θα μπορούσα ποτέ
δεν είναι υπερβολές
πώς μπορείς να λες
μου παίρνεις την ανάσα
και μου δίνεις πίσω
ατόφια κι ακέραια ζωή
με κάνεις δικό σου
όλα είναι αλήθεια
στο σπίτι
στο δρόμο
σε ό,τι μαθαίνω
ξανά από την αρχή
όχι, δεν ήξερα
έχεις δίκιο
ήμουν καιρό κλεισμένος
κι αρνιόμουν πεισματικά
να δω πέρα
απ' τον στενό μου ορίζοντα
ερωτεύομαι
γιατί κλείνω τα μάτια
και μπορώ και βλέπω
γιατί παίρνω τα μηνύματα
στο σώμα
και τα κάνω πρώτη ύλη
γιατί με διαλύεις
και με συνθέτεις ξανά
με δέχεσαι
και με ξανασυστήνεις
στον κόσμο
με το νέο μου όνομα
με παραδίνεις
μέσα απ' το σώμα σου
νέο,
ξανά βιωμένο
καιόμενο δημιουργό
ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια
απ' το να δίνεσαι
χωρίς κανένα όριο
με αίσθηση ακέραια
παραδομένος
στο απόλυτο
το ένα
το ανεξιχνίαστο
το αξεδιάλυτο
μη φύγεις ποτέ από εδώ
μόνο αυτό να ακούω
κι αίφνης
τα έχω όλα
από πάντα εδώ

Η εποχή μας, τα χρόνια μας, τα καλύτερα τώρα...