ζωές μας

Δεν χρειαζόταν ένα νεύμα
τίποτα δεν ήθελα
το βλέμμα μου
συνάντησε
λες κι από πάντα
το δικό σου
ήξερα πριν έρθω
πού θα σε βρω
θα κάθεσαι σταυροπόδι
διακριτικά αλλά και τόσο
εμφανώς
το φουστάνι σου
θ' ανέμιζε
αν χορεύαμε στη μουσική
και το χέρι
θα σου κρατούσα
και σιγά
θα τραγουδούσαμε
κοιτάζοντας
πάνω στο θόλο
τα σύννεφα της Κυριακής
με ένα βλέμμα
όλα  μονομιάς
θα ομολογούσαμε
κι ύστερα
μετά από χρόνια
πολλά που θα θυμόμαστε
θα μου λες
ήταν ωραία
το βράδυ εκείνο
κι ας ήταν μόνο
ό,τι ονειρεύτηκα
μέσα στην αύρα
της μουσικής
το φουστάνι σου
θ' ανέμιζε
καθώς γυρνούσες
μια στροφή
στο λάκτισμα των πλήκτρων
στο λίκνισμα των τραγουδιών
θα με συνέπαιρνες
με την ορμή σου
πιο λαμπερή μέσα σε όλες
κι απ' τα λουράκια
που τυλίγουνε
τα όμορφα δάχτυλα
θα τα φιλούσα ανάμεσα
βλέπεις, τελικά
δεν ήταν μόνο
μικρή βραδιά
ήτανε κάτι
που μένει μέσα
φυλαγμένο
από το χρόνο
πάντα αλώβητο
όπως για σένα
αυτά που έχω
εδώ βαθιά
και με γλυκαίνουνε
ήταν πολλά
περισσότερα
απ΄όσα νόμιζες
γιατί είχα εσένα
κι ας μη σε άγγιζα
εγώ πετούσα'
σαν ένα βαλς
που λέει χορεύαμε
στην άδεια αίθουσα
αφού είχαν σβήσει
όλα τα φώτα
μόνοι απομείναμε
εμείς  οι δύο
και το τραγούδι μας...