Δώρα

Θα  ήταν πάρα πολύ
ωραίο
και καλό
να μη χάνουμε άλλο χρόνο
χωρίς εμάς
θα ήταν καλό
στο ίδιο μαξιλάρι
στον ίδιο μικρό καναπέ
δεν έχω συνηθίσει
τις μεγάλες ανέσεις
τα μεγάλα ταξίδια
μπορώ καλύτερα
να μοιράζομαι το ελάχιστο
να εξασκούμαι στην προσμονή
του ελάχιστου διαστήματος
όχι για να τιμωρώ
τα αισθητήρια
να γίνεται
η κάθε αίσθηση
ένα ζωντανό
παλλόμενο θέλω
να σε κερδίζω
υποφέροντας κάθε μέρα
από λίγο
ή και περισσότερο
όταν αργεί ασφυκτικά
να ξημερώσει
όταν παλεύουμε μόνοι
σαν τον απόπληκτο
που αγωνίζεται
να κρατηθεί
από μίαν ακόμα ανάσα
όταν μετράς
την κάθε εισπνοή
όταν στον κάθε πόρο
εισχωρεί βαθιά
η άφευκτη επιθυμία
επιτακτικά
απλώνεις και συσπειρώνεις
το κάθε δικό
να εκμηδενιστεί
να μην έχει κανένα
νόημα
ξέχωρα
δεν γίνεται να εισχωρείς
στο εγώ
δεν υπάρχει άλλη δίοδος
συγκλονιστικά ανακαλύπτοντας
ξανασυστύνοντας εκ νέου
ένα πέρασμα
όλα να βρίσκονται
όπως τους αρμόζει
όπως εσύ μου αρμόζεις
γι' αυτό
βασάνιζέ με
κάνε με να περιμένω
και να παραληρώ
στο πλησίασμα
χάνω κάθε λογικό
στο άγγιγμα
πληρούμαι
όλα στη θέση τους, λοιπόν,
μα δεν βλέπεις
που μέσα μου κρύβω
σαν το μικρό παιδί
όλα τα δώρα
που μου επιφυλάσσεις
να δίνεις, θεέ μου,
ξανά, απ' την αρχή
κι αεί
να χάνω εντελώς
τον εαυτό μου
και να τον ξαναβρίσκω
στο χείλος της αβύσσου
που γενναία ισορροπώ
τέλεια κλειδώνοντας
στο δικό σου
το βωμό