Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηδονοβλεπτικά

Οι κοντινές εκδρομές
σαν πλάνα ταινίας
μιας άλλης ήδη εποχής
που τη ζεις αναδρομικά
επιλέγοντας σκηνικό
τόπο και πρωταγωνιστές
σε είδα
σαν για πρώτη φορά
κι ήταν αυτή η παράξενη απόσταση
να μην μπορείς να αγγίζεις
παρά μόνο
να παρατηρείς
το υποκείμενο
πόθος
εικόνα της ζωής μου
πότε
θα είναι δυνατόν
όλο αυτό
να  υπάρχει από μέσα
αλλά ξέχωρα από τούτο
μπορούσα να διακρίνω
εκείνα τα εξωτερικά σημεία που
όντας μαζί
τείνει καμιά φορά κανείς
να μην διαβλέπει
ας πούμε,
τη γραμμή των γλουτών
εύγλωττα διαγραφομένη
εν τω άμα
να παρατηρείς
από μίαν ελαφρά απόσταση
η απόσταση των πραγμάτων
που θέλουμε διακαώς
και με τη συναίσθηση του θέλω
να είναι επίπονα παρούσα
σε αυτή τη διαθλαστική τέμνουσα
τη διαχωριστική γραμμή
παρατηρούσα
σχεδόν ηδονοβλεπτικά
αυτά τα πάθη
εξομολογούμαι τώρα
τη σχιζοειδή σχάση
του να σ' έχω
και να βρίσκομαι εκεί
χωρίς να σ' έχω
απόλυτα δέσμιος
εξομολογούμαι στο θεό μου
λαγνείας την ιερά ανίερη φύση
κι ως τρόπαια κρατώντας
κάθε εικόνα
ως ηδονοβλέπτης νυμφίος
με χαρά κρυφή
σχεδόν με ντροπή
για την τόσο ανείπωτη προθυμία
να ακουμπώ το βλέμμα μου
ως σαρωτής της σαρκός σου
διακρίνοντας
τα μέλαινα μέλη
να υδρολισθαίνουν
στον προσήλιο κόλπο
μη μπορώντας το ελάχιστο
παρά του βλέμματος
την επίμονη παρατήρηση 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις