Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηδονοβλεπτικά

Οι κοντινές εκδρομές
σαν πλάνα ταινίας
μιας άλλης ήδη εποχής
που τη ζεις αναδρομικά
επιλέγοντας σκηνικό
τόπο και πρωταγωνιστές
σε είδα
σαν για πρώτη φορά
κι ήταν αυτή η παράξενη απόσταση
να μην μπορείς να αγγίζεις
παρά μόνο
να παρατηρείς
το υποκείμενο
πόθος
εικόνα της ζωής μου
πότε
θα είναι δυνατόν
όλο αυτό
να  υπάρχει από μέσα
αλλά ξέχωρα από τούτο
μπορούσα να διακρίνω
εκείνα τα εξωτερικά σημεία που
όντας μαζί
τείνει καμιά φορά κανείς
να μην διαβλέπει
ας πούμε,
τη γραμμή των γλουτών
εύγλωττα διαγραφομένη
εν τω άμα
να παρατηρείς
από μίαν ελαφρά απόσταση
η απόσταση των πραγμάτων
που θέλουμε διακαώς
και με τη συναίσθηση του θέλω
να είναι επίπονα παρούσα
σε αυτή τη διαθλαστική τέμνουσα
τη διαχωριστική γραμμή
παρατηρούσα
σχεδόν ηδονοβλεπτικά
αυτά τα πάθη
εξομολογούμαι τώρα
τη σχιζοειδή σχάση
του να σ' έχω
και να βρίσκομαι εκεί
χωρίς να σ' έχω
απόλυτα δέσμιος
εξομολογούμαι στο θεό μου
λαγνείας την ιερά ανίερη φύση
κι ως τρόπαια κρατώντας
κάθε εικόνα
ως ηδονοβλέπτης νυμφίος
με χαρά κρυφή
σχεδόν με ντροπή
για την τόσο ανείπωτη προθυμία
να ακουμπώ το βλέμμα μου
ως σαρωτής της σαρκός σου
διακρίνοντας
τα μέλαινα μέλη
να υδρολισθαίνουν
στον προσήλιο κόλπο
μη μπορώντας το ελάχιστο
παρά του βλέμματος
την επίμονη παρατήρηση 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά