Πλησίκορμος

νυσταζωβρεμωρόμου

τικωλόκαιροςκιαυτός

δεν θα πω τα δικά μου

τα συνηθισμένα

τα γλυκά 

δίνω μια πάσα

στα πιο σκοτεινά

όπως αυτή η συννεφιά

που με καταπλακώνει

επιπλέω

μέσα στο γραφείο μου\

εξαφανίζομαι 

μέσα σε αυτή τη συννεφιά

κι οι μέρες περνάνε

με τις φροντίδες

των μάταιων ανθρώπων

των μάταιων κόσμων

ω, πόσο απογοητευτικό

η ικανοποίηση των 

σεμνώνκαιταπεινών ανθρώπων

εντάξει λίγα είναι αυτά

που μπορεί καθημερινά κανείς

κάπως να κάνεις κάτι

αυτό που πρέπει

στο τέλος της ημέρας

θα μείνει μια βαριά

σκονισμένη κούραση

εκατοντάδες σελίδες

και λόγια λόγια

πράγματα που δεν θέλουμε

κι ωστόσο τα έχουμε ανάγκη

- μα εγώ θέλω μόνο εσένα - 

διαδικασία, τα βήματα

κάτι κάνουμε

και σπρώχνουμε τη μέρα

μέχρι την επόμενη μέρα

ικανοποιημένοι άνθρωποι

άγνωστοι και ξένοι

και πάει λέγοντας

- μα εγώ θέλω να έρχεσαι σε μένα -

διατρέχουμε μια καμπύλη

παλμός, αναπνοή, έκταση

ένα χέρι μια ματιά

μέχρι να πιαστώ πάνω σου

θα διατρέξω υπνοβατώντας το χρόνο

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ

θα τρέξω και θα τρέξω

μόνο στο ζεστό σου σημείο

θα σταματήσω

εκτείνοντας μήκος, πλάτος

σε εύρος και βάθος

θα υπάρξω πλησίευνος

είναι αλήθεια

αυτό που μου είπες

θα έρθει μια μέρα

που δεν θα έχει σημασία πια

το εγώ απ' το εσύ

θα νιώθεις πως βρίσκομαι

στο διαρκές του χρόνου σου

ίσως να το γνωρίζεις ήδη βαθιά

πονώντας γλυκά και θελκτικά

όπως; σ έχω επάνω μου

ένα γυμνό αποτύπωμα

που με περιβάλλει;

στα πλοκάμια

του παράφορου έρωτά σου