Τιμαλφή

Αν κάποια μέρα

χάνονται όλα

αν δεν υπάρχει τίποτα παρά

μια σειρά αρνήσεις

τίποτα να πιστέψεις

κανείς να προσβλέπεις

ίσως με τον καιρό

τα πράγματα αποκτούν

μια απρόσμενη διαύγεια

ξεφεύγοντας απ' το περιθώριο

που ακούσια αφήνουμε

να κατακαίει στις φλέβες

δεν θέλω να καταλαμβάνει τίποτα

τον ζωτικό χώρο

άσκοπα ξοδεύοντας

την κάθε ανάσα

καταλαβαίνεις

με τον καιρό

όλα γίνονται τιμαλφή 

γιορτάζουμε κάθε μικρή χαρά

απ' το λίγο γεννιέται το πολύ

οι αμφιβολίες κι οι αμφισβητίες 

διαλύονται 

στον πιο απόλυτο χρόνο

τον χρόνο σου

που μου δίνεις

χωρίς φειδώ 

θα αφεθώ οριστικά 

ανοίγοντας ένα νέο σύνορο

τόσο που να σε χωράω ολόσωμη

να φοράω -  πρώτα εγώ  - κάθε σου νέο ρούχο

που μου ταιριάζει τόσο γιατί

εσύ το θέλησες

να θέλω και να μπορώ

μη μου μιλάς

για τις μάταιες μέρες

που κλυδωνίζονταν

στο πιο αποπνιχτικό σκοτάδι

τα σύννεφα κατακρημνίστηκαν

περίμενα καιρό 

γυμνός να τυλιχτώ αυτό το φως ζεστό

τρέμοντας

τα μέλη παγωμένα

καμία ανθρώπινη ζέση

ήρθες και έψαυσες την πρώτη ύλη

στα χέρια σου έγινε

με την πνοή σου φύσηξες

από μέσα σου

ξεπήδησε

σαν τη ζωή

που περιμένει, περιμένει

δεν έχει σημασία

σύντομα ή αργά

κοφτερές λεπίδες

λόγια που δεν λέγονται 

και μύχια πολλά

αποκαθαίρομαι

δε λύγισα

έφτασα με άλλο σώμα

σμίγοντας

τόσο ζεστά

τόσο εγγύς

όσο ποτέ

παραδομένοι εκούσια

με το νερό, με το σάλιο

με τα χέρια γυμνά

τίποτα να μην εμποδίζει

να βυθιστώ σύγκαυλος 

εκεί που αναβλύζει

το πιο θεσπέσιο νερό

που γεύονται μόνο θεοί

κι οι μεθυσμένοι εραστές