Γιορτή της μητέρας

Κι έπειτα

ξαφνικά βρίσκεσαι

σ' έναν χώρο όπου

είναι λέει 'οι μεγάλοι'

και λέω,

πότε πρόλαβα

κι έτρεξα

χωρίς να καταλάβω

ήμουν ακόμα

μέχρι χθες

στο πίσω κάθισμα

ή μια βόλτα στο Φάληρο

τότε, που ήταν ακόμα το λούνα παρκ

τότε που τα πράγματα

δεν σε ζαλίζανε

τρέχοντας 

εκκρεμότητες

τι έγινα, που βρέθηκα

τι κατάφερα

αν το μέτρο είναι

να κλείνεις έναν πλήρη κύκλο

η ζωή σπάει

ξύπνησα πάλι το βράδυ

δεν τρομάζω

συνήθισα τον κόσμο 

έτσι λέω

δεν περιμένεις τίποτα

ούτε καν 

τα γηρατειά

θα έρθει μια μέρα που

αναπάντεχα

όλα κυλάνε

απότομα σε μια πλαγιά

γλυστράμε και πέφτουμε

και γύρω μας παραδομένοι

σε μάταιες φροντίδες

προσπαθούν να καταγράψουν 

τον μόνο αισθητό για πρώτη φορά

σφυγμό που χάνεται

δεν θα έρθουνε, όπως το ξέρουμε,

πολλές γιορτές πάλι

σε μια γωνία

θα εγκατασταθεί το ψύχος

που ελλοχεύει

όσο και να μετράς

δεν θα βγαίνουν οι μέρες

παρά μόνον μονές
οι αριθμοί θα στενεύουν αφόρητα
σαν τον πόνο
και δεν θα υπάρχουν χρόνια πια
για να μετράμε
ούτε ρυτίδες
ούτε κόποι
και προσδοκίες
θ' απορροφώνται όλα
σ' έναν στενό κύκλο
τότε,
δεν ξέρω αν θα 'χω
το κουράγιο πια
δεν θα υπάρχει δρόμος
για να καλύψεις
αναχωρώντας
σαν αμαξοστοιχία
που ολοένα ξεμακραίνει
και σε λίγο
δεν διακρίνεται
παρά ο απόηχός της