Ενίοτε

Ενίοτε

βροχοπτώσεις

το σκοτάδι στο σπίτι

στο δρόμο

καραδοκεί μια ησυχία ανοίκεια

περιμένοντας

με κεριά αναμμένα

κοιτάζοντας στην ανηφόρα

με την πρώτη προσδοκία

και την αναμονή 

έρχεσαι δεν έρχεσαι

ένα στοίχημα

μια μικρή παύση

κι ένα τσιγάρο

μικρή παρασπονδία

που καίγεται ο χρόνος

που μαίνεται ο καιρός

πέρα άστραψε 

οι μέρες φωτίσανε ένα διάκενο

σε μια σχισμή χωρέσαμε ίσα ίσα

στο βουνό δεν ήταν ο κόσμος

ήταν παραμυθία

τα πάθη γλυκαίνανε τις ψυχές

πώς μπορείς να το λες αυτό

όταν μέσα σου

βρίσκω τον χαμένο χρόνο μου

το διάκενο πληρούται

όλα είναι κατασταλαγμένα

και στη θέση που τους πρέπει

ερχόμαστε φεύγουμε ερχόμαστε

κι όμως ήρθες

και την άλλη φορά

ήρθες σε μένα
απ' όλες τις πιθανές διαδρομές
και τις παρακάμψεις
έφτασες εδώ
έχω ένα φωτεινό δωμάτιο
μια γάτα που παίζει
τα ρούχα απλωμένα στο μπαλκόνι
ατενίζουμε τη θάλασσα το βράδυ
με τα φώτα
μετά τον έρωτα
φέρε μου το γνώριμο χαμόγελο
καθώς θ' ανεβαίνεις
δεν χωράω πουθενά αλλού
παρά εδώ μαζί σου
το ξέρεις πια
αλλά να μου ζητάς
να στο λέω δυνατά
με το κορμί
ολότελα υποσχόμενος
βιώνοντας μόνο σε έκσταση
όλα ασήμαντα
όλα ανώφελα
παρά μόνο
το διηνεκές πάθος
που καταλύεται σε στιγμές
που δεν είναι ούτε δικές σου
ούτε δικές μου
ανήκουμε κι οι δύο
στο άχρονο των εραστών
κι ας μου χλευάζεις
όλη μου την αδέξια τέχνη
έτσι είμαι
έτσι υπάρχω αληθινά
έτσι με έχεις