Παγωτό

Σβήσε το φως

σβήσε με

με τα δυο σου δάχτυλα

έλα καίγομαι

βρίσκοντας

έναν άλλο χώρο

εκεί που άλλοτε στέκεις

γλυκά και με ύφος-βλέμμα-στάση

τρώγοντας παγωτό 

το παράθυρο ανοιχτό

ένας σκοτεινός ορίζοντας

με καταπίνει 

στην τροχιά του

διερευνώντας πιο μέσα

ήχοι βραδινοί

το πιάνο 

σκέπασέ με

νύχτωσε πια

ήρθες

κι ήσουνα πάντα εδώ

ποτέ δεν μου λείπει

κάτι που να φέρνει εσένα

πιο κοντά

το παντελόνι στην κρεμάστρα

θέλω να σε κρατήσω

έτσι για πάντα

να κλειδώσω τη μέση σου

γύρω από το τραπέζι

αργήσαμε

όλοι γύρω είχανε πια

κουραστεί

ακούω τις φωνές τους διακριτικά

ακούω τις ανάσες μας

ακούω την καρδιά μου

αντανακλά

στο στήθος σου

εκτοξεύεται και βγαίνει 

έξω 

θέλω ξαφνικά να πετάξω

από τον ακάλυπτο

βρίσκομαι πάλι

στο δρόμο γυμνός

και το ξέρω

αλλά δεν με νοιάζει

κανείς δεν με βλέπει

διασχίζω το διάδρομο

ανεβαίνοντας τις σκάλες

μπαίνοντας σε ξένα σαλόνια

δώσε μου έναν τόπο

να σταθώ

να τοποθετήσω τα πόδια μου

με δύναμη

γλιστρώντας επάνω μου

με σκεπάζεις σανλιωμένησοκολάτα

και δεν μπορώ 

ούτε να μιλώ

ούτε θέλω να κινούμαι πια

θα πρέπει να κατέβω από τη μηχανή

με περιέφερες πάλι

στο αχανές

να ναι άραγε

διακοπή

να σταμάτησε ίσως ο κόσμος

και για ένα απειροστό σημείο

όλα συμπυκνώνονται

πληρούνται και διασκορπίζονται

άπειρες φωτεινές σφαίρες

το κέντρο 

είναιηκουζίναμου

ρίξε τα όλα κάτω

γκρέμισε τη μεσοτοιχία

τράβηξέ με στις σκάλες

στο δρόμο

ν' ανεβαίνουμε προς τη δεξαμενή

να πετάξουμε επάνω 

από τ' αυθαίρετα χρόνια 

δεκαετίες έχω ζήσει ήδη

μετρώντας σχεδόν τρία ημερολόγια

δεν θα πετάξω κανένα χαρτάκι

όλα θα τα φυλάξω

στο συρτάρι της κουζίνας

σταυροπόδι απέναντί μου

κοροϊδεύοντας 

εσύ και το παγωτό σου