Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έπειτα

Έπειτα
θα μαζέψω τα ποτήρια
θα βάλω τις καρέκλες
στη θέση τους
γιατί αυτό ξέρω να κάνω
η μια να βλέπει από δω
η άλλη από κει
με την ίδια πάντα φορά
θα στρώσω προς την ίδια
κατεύθυνση
γιατί αυτό ξέρω να κάνω
και θ' αναρωτηθώ
σιωπηλά
όπως κάνω πάντα
για χίλια δυο πράγματα
που δεν ξέρω να κάνω
θα κοιμηθώ
και δεν θα έχω ξυπνήσει
ξέχασα πως πρέπει
να το κάνω αυτό
ξέχασα να δω
απ' την αντίθετη πλευρά
οι αβλεψίες
είναι σαν μια
μικρή τύφλωση
πολύ ωραία
όλα τα τακτοποίησες
τακτοποίησε τώρα
κι αυτή τη σκοτεινή τύψη
όχι σε κανένα άδειο συρτάρι
όπως ξέρεις να κάνεις
βάλτην εδώ
στην απέναντι καρέκλα
και συλλογίσου 
πόσα πράγματα
διαφεύγουν
από μία μικρή
ανεπαίσθητη μετατόπιση
του οπτικού πεδίου
κάθισε απέναντι
και κοίτα επιτέλους
αλλά να βλέπεις
πόσα και πόσα
μα πότε θα μάθεις;
πότε θα γνωρίζεις τελικά
πως νομίζεις ότι γνωρίζεις
περιφερόμενος
με σκόρπια θέληση
ξεχειλωμένη σκέψη
ανίατο εγώ
να μπορούσα
να σε ξεσκεπάσω
όπως στα όνειρα που
περιφέρεσαι γυμνός
μα όταν έρχεται η ώρα
δεν θα βρεθεί ένα ρούχο
και δεν θα χωράει η συγγνώμη
καιρός να υποψιαστείς
όσους υπάρχουν γύρω
ευτυχώς για να μαθαίνεις
πόσα και πόσα αυτά
που λάθος ξέρεις
λάθος έμαθες
λάθος μετράς
πάψε πια να μετράς
πέταξε τα άχρηστα σταθμά
δες άκου ρώτησε
σημείωσε
κατάγραψε
και κυρίως
ζήσε μαζί
γιατί κάποτε
τελειώνουν όλα
τα έπειτα
όσο προλαβαίνεις








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα