Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έπειτα

Έπειτα
θα μαζέψω τα ποτήρια
θα βάλω τις καρέκλες
στη θέση τους
γιατί αυτό ξέρω να κάνω
η μια να βλέπει από δω
η άλλη από κει
με την ίδια πάντα φορά
θα στρώσω προς την ίδια
κατεύθυνση
γιατί αυτό ξέρω να κάνω
και θ' αναρωτηθώ
σιωπηλά
όπως κάνω πάντα
για χίλια δυο πράγματα
που δεν ξέρω να κάνω
θα κοιμηθώ
και δεν θα έχω ξυπνήσει
ξέχασα πως πρέπει
να το κάνω αυτό
ξέχασα να δω
απ' την αντίθετη πλευρά
οι αβλεψίες
είναι σαν μια
μικρή τύφλωση
πολύ ωραία
όλα τα τακτοποίησες
τακτοποίησε τώρα
κι αυτή τη σκοτεινή τύψη
όχι σε κανένα άδειο συρτάρι
όπως ξέρεις να κάνεις
βάλτην εδώ
στην απέναντι καρέκλα
και συλλογίσου 
πόσα πράγματα
διαφεύγουν
από μία μικρή
ανεπαίσθητη μετατόπιση
του οπτικού πεδίου
κάθισε απέναντι
και κοίτα επιτέλους
αλλά να βλέπεις
πόσα και πόσα
μα πότε θα μάθεις;
πότε θα γνωρίζεις τελικά
πως νομίζεις ότι γνωρίζεις
περιφερόμενος
με σκόρπια θέληση
ξεχειλωμένη σκέψη
ανίατο εγώ
να μπορούσα
να σε ξεσκεπάσω
όπως στα όνειρα που
περιφέρεσαι γυμνός
μα όταν έρχεται η ώρα
δεν θα βρεθεί ένα ρούχο
και δεν θα χωράει η συγγνώμη
καιρός να υποψιαστείς
όσους υπάρχουν γύρω
ευτυχώς για να μαθαίνεις
πόσα και πόσα αυτά
που λάθος ξέρεις
λάθος έμαθες
λάθος μετράς
πάψε πια να μετράς
πέταξε τα άχρηστα σταθμά
δες άκου ρώτησε
σημείωσε
κατάγραψε
και κυρίως
ζήσε μαζί
γιατί κάποτε
τελειώνουν όλα
τα έπειτα
όσο προλαβαίνεις








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά