Πέρασε η μέρα

Σαν τους χαμένους θησαυρούς

τους ναυαγούς

τους ξεχασμένους 

θα χτίζω στην άμμο τις σπηλιές

με τους σκοπούς

ερωτευμένους

κορίτσια κοιμούνται στο βυθό

ακολουθώ 

σαν μαγεμένος

και κλείνω την κάθε σου ηχώ

πού να σταθώ

είμαι χαμένος

ώσπου τη σκόνη σου εδώ

πάνω σ' αυτό 

το σώμα να απλώσεις

ν' ανοίξεις τα γκρίζα σου φτερά

σαν αγκαλιά

και να ξαπλώσεις

χειμώνας  κι ο ήλιος ο ζεστός

θα είν' αυτός

που έχω κρυμμένο

μαζί με την κάθε σου ηχώ

που ακολουθώ

και περιμένω

βραδιάζει και τ άλλο μου μισό

είναι εδώ 

και μ' αγκαλιάζει

γυμνός και τυφλός ακολουθώ

ακροβατώ

και με φωνάζει

να έχω κρυμμένο θησαυρό

που θα τον βρω

κοντά σου τώρα

πέρασε η μέρα στη σιωπή

μια Κυριακή

θυμάμαι τώρα

όπως οι άλλες Κυριακές

σκόρπιες φωνές

και  ξεχασμένες

τόσο οι μεγάλες μας στιγμές

μα κι οι μικρές

οι λατρεμένες

κορίτσια που καίγονται στο φως

ποιος είναι αυτός

που θα σας νιώσει

σαν φεύγετ' απόγευμα ζεστό

το βράδυ αυτό

που θα τελειώσει

πέρασ' η μέρα στη σιωπή

ποιος θα μου πει

πού να σε ψάξω

έτσι στη θύμηση να ζω

να ξεχαστώ

και να πετάξω

μια θάλασσα ζει μέσα στο φως

κι εγώ σοφός

δεν έχω γίνει

και μένω εδώ πίσω ουραγός

σ αυτού του κόσμου

την άγρια δίνη

δυο λόγια μονάχα ένα φιλί

μικρό πουλί

μη μου πετάξεις

τη μόνη χαρά μου στη ζωή

σαν σε παιδί

να μου την τάξεις...