Ήσυχος άνθρωπος

Ο ήσυχος άνθρωπος
είναι μέσα βαθιά
πιο ανήσυχος απ' τον καθένα
ωστόσο
τέρπεται με πράγματα απλά
πετά μια σαΐτα στον αέρα
χαμογελά με τα σύννεφα και τα πουλιά
ρίχνει μια χούφτα νερό
στο πρόσωπο
κι ευαρεστείται
να περπατά κρατώντας το χέρι
ένα μικρό κύκλο
να, που είναι όπως η ζωή
αφετηρία
με ανηφόρες
σκαλιά
έπειτα μια μεγάλη ευθεία
ξανά ανηφόρες
και  κατηφόρες απότομες
και κει
κατά το απόβραδο
που τα φώτα ανάβουνε τεμπέλικα αχνά
όταν οι επιβάτες  παίρνουν βαριά
το δρόμο της επιστροφής
τότε, ο ήσυχος - ο δικός σου ήσυχος άνθρωπος -
θέλει να σε σφίξει λίγο παραπάνω
να έρθει λίγο πιο κοντά
ν' αγαπήσει ξανά απ΄την αρχή
τα μικρά καθημερινά σου γυμνά βήματα
που θέλει μαζί σου να μοιραστεί
γιατί αυτός
δεν μπορεί να βαδίσει σωστά αλλιώς
κι όταν δεν μοιράζεται
όχι από επιλογή
αλλά γιατί χάνονται οι καθημερινές
διαδρομές
δεν έχει λόγο
τον ήσυχο άνθρωπο
κάποτε
θα τον παρεξηγήσεις
ειν' η χαρά του ένα τεράστιο
φωτεινό καλειδοσκόπιο
ένα κατακόκκινο μπαλόνι στην πλατεία
κι εκείνος στέκεται παράμερα και το παρατηρεί
κρυφά γελώντας
κρυφά πανηγυρίζοντας τη χαρά
να έχει η ζωή χαρά
όπως αυτές που έχεις
για μένα
που βαραίνουν γλυκά
μες την καρδιά μου
με το γλυκό το βάρος
της αγάπης που δεν ζητά
μες στο στέρνο πεταρίζοντας
σαν πεταλούδα
ω, ναι, ο ήσυχος άνθρωπος
έχει μέσα στο στήθος
πλήθος πολύχρωμες πεταλούδες
τις βλέπεις μέσα στα μάτια του
όταν πλημμυρίζουν
στου έρωτα
τα καρπερά περιβόλια