Φίλα με (βέβηλη εκδοχή)

Κλείνω τα μάτια

το μεσημέρι

ω πλήρης

εκούσιος βασανισμός

εν τω άμα

αληθέστερος του αληθούς

εξαίσιος των χειλιών κολασμένος κύκλος

στο μέσο του μαίνομαι

των φρυδιών το αυστηρό τόξο

χαμένη στο βύθος των ηδονών σου

χέρι που αδράχνει

κυανά σημαίνοντα

τα νύχια

μετρώντας με

κι άλλο περισσότερο

έκταση του νου

ολισθαίνοντας

να, πώς με κοινωνείς

κι όλο αυτό

αδυνατώντας να περιγραφεί

τι λέω

που χάθηκαν όλες οι λέξεις

πώς να εκφραστεί

μάγμα μέσα μου

που αναδεύεται

εκλύεται επανέρχεται

το σώμα ένα τεκτονικό διάπυρο

σφιχτά κράτησέ με

δώσε μου αυτά τα χείλη

να πιω και σένα και μένα 

και ξανά σφράγισέ με

βασάνιζέ με

κάνε με να παρακαλώ

αντέχοντας και μην αντέχοντας

η ανάσα μου κονταίνει

η ανάσα μου τελειώνει

φίλα με τώρα

που ακροβατώ

ζωής και θανάτου

στο μεταξύ

κενού και πλήρωσης

ένθεου και βέβηλου

μένους και γαλήνιου

φίλα με 

υγρά φιλιά παντού

τώρα

κι ατελείωτα

Κατερίνα μου, συγγνώμη το δανείζομαι από την ανάρτησή σου, για μας τους ρέκτες των έντονων συναισθημάτων