Λευκό

Λευκό

γλυκά και απαλά

να σε ανασήκωνα

ψηλαφώντας την επιφάνειά σου

τα κρυμμένα και φανερά σχεδόν

αγγίζοντας με ένταση

χώρος που δεν υπάρχει έξω

από τη σάρκα τώρα

μεστώνει κάτω απ' αυτό

και ζητά επίμονα

ν' ανασηκώσει αυτό το πέπλο

τώρα δα

μέσα στον υπόγειο διάδρομο

περνώ τώρα

τα χέρια από κάτω

καυτή επιφάνεια

τα χείλη στάζουν ικεσίες

εκλιπαρούν τα μέλη

φωτιά στη φωτιά

σ' όλο το δρόμο

ήσουν στη σκέψη μου

κρυφά να μπω μέσα

και φανερά διεκδικώντας

σε μια στιγμή απόλυτης έξαψης

δεν υπάρχει παράλογο και λογική

σε θέλω τώρα

όχι πιο μετά 

όχι πιο λίγο

όχι λιγότερο επιτακτικά

λευκό

άφησέ με

να παρατηρήσω

δεν συγκρατώ τις λεπτομέρειες

φτιάχνω εικόνες 

κι άλλες εικόνες ζωντανές

παραδομένες σ' ένα όλο που σφαδάζει

διαπνέεται από κάθε πλευρά

απ΄ όπου και να κοιτάξω

 - άφησέ με να κοιτάζω - 

τυραννώντας με έτσι

ω ναι, κάντο

κάνε με  να παραληρώ

στη μέση της λεωφόρου

κάνε με να περιγράφω

και να ξαναζώ

μα, δεν βλέπεις πως

μαζί σου

όλα ξανά υπάρχουν 

δυο και τρεις φορές

δώσε μου αυτή τη γλυκιά βάσανο

της επανάληψής σου

ξαφνιάζοντας, ωστόσο, 

μ' επιμέλεια το κάθε αισθητήριο

λευκό, 

έλα να σε κρατήσω

να σε σηκώσω ψηλά

να δω το μέσα έξω

να σ' αγκαλιάσω 

σ ένα σύννεφο χαράς

μετά φεύγοντας

να σε δω

να ισιώνεις τις άκρες σου

και να ορθώνεσαι ψηλά

και λικνιστά

στο βέβαιο πέρασμα

της γυναίκας που όλα τα λέει

με το σώμα