Πού

Δεν θα τρέξω

κουνώντας το μαντήλι

άσε τα τελευταία δάκρυα

να εξακτινώνονται στον αέρα

θολώνοντας τον ορίζοντα

τα μάτια σου

σκεπάζονται μια λεπτή 

μεμβράνη 

διάφανη και αδιαπέραστη

το στήθος μου 

έχει στομώσει

και δεν μπορώ να εκραγώ

παρά μόνο ανοίγοντας 

ένα σκοτεινό πηγάδι

προς τα μέσα

κατεβαίνοντας με προσοχή

ανάμεσα σε γλιστερές
ασύμμετρες σκέψεις\

το κρεβάτι βυθίζεται 

πνίγομαι μέσα

στα σεντόνια της μνήμης

το πεδίο της όσφρησης

στέλνει τεθλασμένα σήματα

αγήματα τυφλών

μου παραστέκονται

αφέθηκα ολότελα

στα χέρια σου

πόνεσα 

και γεύτηκα ηδονικά τον ίδιο μου

τον πόνο

πήγα να ξεπλυθώ

απ' το κρεσέντο

βρέθηκα στα σκοινιά

την αυγή όλο΄και με ρουφούσε

το πρώτο ζεστό φως

άφησα το σπίτι '

ένα χαμό

δεν τόλμησα να γυρίσω

στο κρεβάτι
αν με τρυπούσες
ορκίζομαι
δενθααναγνώριζατιείναιπόνος
πού είναι τα χείλη
και τα  υγρά καλωσόρισες
πού είναι τα άπειρα
βαθιάειπωμένααγάπημου
πού είναι τα μάτια
που γελάνε στο σκοτάδι\
το παγωτό του μεταμεσονυχτίου
τα μακρινά φώτακιοορίζονταςτωννησιών
ο ιδρώτας και το κράτημα της αναπνοής
τα στίλβοντα άκρα
το χώρισμα στις ρώγες
των δακτύλων
το φιλόξενο στόμα
τα λαμπερά μαλλιά
όλα τα παρατηρώ
τα καταγράφω
δεν θα τα καταφέρω ποτέ
ολοκληρωτικά
αλλά
για τούτο ακριβώς
συνεχίζω να ζω
και με παραφορά
και με σύνεση
και με πλησίασμα σιγανό
και με παλιρροική καύλα
τόσες πλευρές
πρισματικά θέλω
θυελλώδη έχω
πυρετώδεις έξοδοι
αποκάρωμα ξέπνοο
σε σας ελπίζω
μ' εσάς ανατέλλω