Διάδρομος

Το παντελόνι στην κρεμάστρα
πέρασα μέσα
από συμπληγάδες μέρες
περιφέροντας την αφή μου
στα γνώριμα απτά κελύφη
διαμπερής περνώντας πόθος
εκεί που ψηλώνει το φως
περιπλανήθηκα ατελείωτα
στα πενήντα τετραγωνικά των ώριμων καιρών
επάνω στο καρφί
απόθεσα όλα τα περασμένα και τα μελλούμενα
έριξα τα δίχτυα μου
πέρα από τις πολιτείες
κρατώντας μιαν απόσταση ασφαλείας
από τα θεμέλια ρήματα
το συντακτικό της λύπης
αδύνατοι να βολευτούμε
σε κάτι πιο λίγο
από τα πάντα
μετά το απόγευμα
έπλυνα τα χθεσινά μου παραληρήματα
έσυρα το σώμα μου
ξυστά στον τοίχο
και στην κόγχη του βυθού
ένα κοπάδι αφρόψαρα
στο μεταίχμιο θάλασσα και ουρανός
ταλαντεύτηκα πάνω από αυτή
την άβυσσο
και ξαφνικά με άγρια χαρά
αφέθηκα να κυλίσω
στον πιο πρόσχαρο γκρεμό
αναπνοή ένα δύο τρία αναπνοή
αναζητώντας
τα δικά μας υγρά περάσματα
ψηλαφώντας τον τοίχο
το τζην διαχέεται γύρω μου
εισχωρώντας στις ίνες του
υποκλέπτοντας άρωμα σχήμα
τα πράγματα δεν μένουν πίσω μόνα τους
έχουν αποτύπωμα και μνήμη
είναι βάσανο και βάλσαμο
διαπερνούν ακέραια κάθε αίσθηση
αφήνουν ίχνη
κρεμασμένα στο διάδρομο
σαν μικρά καντηλάκια
που δείχνουν αχνά ένα πέρασμα
φωτίζοντας την ελπίδα
γι' αυτόν που κουρασμένος
αναζητεί το φως
διασχίζοντας τη σήραγγα
από τη μνήμη στο σώμα
και τανάπαλιν

Super glykanalatain....pour tout le monde