Φυσαλίδες

Δεν έχει ο βυθός

την τελειότητα μιας γραμμής ορίζοντα

ακανόνιστα

και απότομα συμπλέγματα

βάθη που ανατέμνετε

το μέσα μου

με μια ηχηρή σιωπή

κορίτσια

που ξοδεύετε το χρόνο ασυλλόγιστα

γιατί έτσι πρέπει να γίνεται

διέρχομαι μέσα

από ένα ανύποπτο πέρασμα

σκοπώ προς τα σένα

ακόμα κι όταν δεν με αντιλαμβάνεσαι

τα βρεγμένα μέλη

κάτι από σένα

πιο πολλά από σένα

ακροποδητί στις πέτρες

ακροβατείς θεσπέσια κινδυνεύοντας

ισορροπώντας στα μάτια μου μπροστά

έκπληκτος

και αυτό στο χρωστώ

ανόητα να κοιτάζω κρυφά

από κάτω

κορίτσι που γίνεσαι

δεκαπέντε φορές σκαρφαλώνοντας

από αυλή σε δέντρο

κι από βραχάκια

σε κάστρα ηδονών

φεύγεις κατά το ανοικτό πέλαγος

σαστίζω όπως χάνεσαι

αιωρούμενη πάνω από βάθη

που δεν τα φοβάσαι

κορίτσι

κάνω κύκλους ένα γύρω

χτυπώ αναίτια τα χέρια

και ασθμαίνω στο κύμα

ακολουθώντας υπνωτικά

τις φυσαλίδες

πίσω σου

να σε κερδίσω
στο σκοτεινό πέρασμα