τα τιμαλφή φιλιά
ν' αποθηκεύσω στο εύοσμο
του σώματος
κατεβάζοντας τις τιράντες
το στήθος
τη λευκή γραμμή απ΄' το μαγιό
σημείο για να έρθω
ν' ακουμπήσω απαλά
και να γευτώ το σταφύλι
που κρύβεις επιμελώς
έχεις κρατήσει κάτι
το εφηβικό
το βλέπω όποτε μπορώ
για λίγο φευγαλέα
είσαι πάλι
ένα κορίτσι
θελκτικό και τρυφερό
πώς γίνεται
θεοί
πότε θα μπορέσω να καταλάβω
πώς μέσα σου, γυναίκα,
ενυπάρχει όλος ο χρόνος
δεν προσδιορίζεσαι
φεύγεις μπροστά
τρέχεις πίσω
κάνεις μια στάση
αποκαμωμένη
να δεις ένα γύρω
και μέσα
τα γυαλιστερά βότσαλα
που συσσωρεύονται στον πυθμένα
όλα λουσμένα
στο εσπερινό κύμα
πριν
ν' απλώσω όλο το αλάτι σου
επάνω στο κόκκινο σεντόνι
όλο το δωμάτιο
έχει πια εμποτιστεί εσένα
δεν μπορώ να κοιμηθώ
πέφτω επάνω στον τοίχο
η όσφρηση ζητάει
όλα ζητούν
λίγο χρόνο ακόμα
το παραπάνω
να μπορούμε να γελάμε
να μπορούμε να μιλάμε
στο σκοτάδι
μόνο τότε
μπορώ και βλέπω βαθιά
μέσα σ' αυτά τα μάτια
που άλλοτε φαίνονται κουρασμένα
άλλοτε σπινθιρίζουν
κι είναι φορές που με καίνε
χωρίς καν να τα βλέπω
γι' αυτό
σαν πέφτω μόνος
πάντα έχω αναμμένο ένα φως
αν δεν σε κοιτάζω
από κοντά
αν δεν χάνομαι
και ξαναβρίσκομαι
κάτω απ' το τόξο
των φρυδιών σου
έχω έναν φόβο
πως γυρνώ χαμένος
και παραδέρνω σε όνειρα
κομμάτια
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου