Όψεις αιωνιότητας

Γυναίκα
εγώ που
επαναλαμβάνομαι
χωρίς καμία αξίωση
τίποτα
δεν έχω πει τίποτα απολύτως
μόνο να
εδώ και μισόν αιώνα
οι γνωστές υπερβολές
ψελλίζω
ασθματικά λειψά
αδυνατώντας να μπω
έστω και γύρω απ' το περίγραμμα
τα βασικά και τα χρειώδη
πριν το θάνατο
πριν το τίποτα που κυριαρχεί
τελικά
ένα ανεπαίσθητο πέρασμα'
σαν ελαφρύ αεράκι
βράδυ στη βεράντα
επαναλαμβάνοντας τον εαυτό μου
σε πρόβα ζωής και αιωνιότητας
όλα γίνονται ένα
αποτύπωμα
βαθύ ή χλιαρό
πόσες φορές
θα έχω ακόμα το προνόμιο
να μάθω αγγίζοντάς σε
η αποστέρησή του
ένα βήμα πιο κοντά προς
το θανατερό κενό
έριξα πολύ μελάνι
χάραξα άπειρα χαρτιά
άλλα τα πήρε η καταιγίδα
άλλα τα έκαμα συνειδητά τρίμματα
άλλα δωρήματα
αυτό που μου απομένει
ν' αποδυθώ
σε μια λυσσώδη ανάβαση
από το πέλμα ως το άπειρό σου
να διεισδύσω απρόσκλητα
στο ασυνείδητό σου
ποιος γνωρίζει γυναίκα
την αλήθεια σου
ποιος μπορεί να ντυθεί τη μάσκα σου
χωρίς γελοία να συντριβεί
η ομορφιά είναι ένα
αιώνιο αποτύπωμα
το βλέμμα κρατά'
αυτή τη λάμψη
ακόμα κι όταν θολώνει
σιγά σιγά
κι αυτή είναι η τραγωδία
της ύπαρξής σου
αν μπορώ
ως φωτοφράκτης
αυτό το σπίθισμα
να συγκρατήσω
κλέπτοντάς το
στιγμιαία
αυτό είναι το μόνο
της ζωής μου
το σχέδιο


Στη φωτό, Bibi Andersson, μούσα του Μπέργκμαν...