Μεσημεριανό θρόισμα

Το θρόισμα της φούστας
ανεπαίσθητα
οι πτυχές και
το έντεχνο λίκνισμα
ποιος άλλος έχει τη χάρη
βαδίζοντας
να χορεύει
αυτά είναι πράγματα
που αρμόζουν
μόνο σε ποιητές
εγώ απλός παρατηρητής
και θιασώτης
μήτε τα καταγράφω όλα καλά
μήτε και τ' αποδίδω
είναι μάταιος ο αγώνας
να φυλακίσεις σε λέξεις
το ανείπωτο
που έχει το άρωμα γυναίκας
τίποτα άλλο ποτέ
δεν θα μπορέσει να το φτάσει
είναι το άπειρο
που γίνεται πεπερασμένο
για να το διαβούμε εκστατικοί
νομίζοντας, οι μάταιοι, ενίοτε
πως το κατέχουμε
όλα τα μυστικά του κόσμου
κρυμμένα στις πτυχές της φούστας σου
γυναίκα
δεν έχεις άδικο
κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει
κι εγώ σέρνομαι τυφλός
προσπαθώντας να αναρριχηθώ
απ' το απόλυτο σκοτάδι
- το γνώριμο σκοτάδι που μας φέρνει και μας παίρνει -
σ' έναν ορίζοντα που
να μπορώ να λέω
έζησα κάτι
κατά πως φαίνεται
και συ, θα κοιτάζεις
με συγκατάβαση και γλυκύτητα
γλυκιά και σκοτεινή
ταυτόχρονα
τυραννική και ελευθερώτρια
πόσα και πόσα θα πω ακόμα
πόσες φορές θα προσπαθήσω
να κλείσω μέσα σε ένα μικρό καλοκαίρι
αυτόν τον άνεμο
που σηκώνεται στο πέρασμά σου
είπα καλοκαίρι κι αμέσως
σκέφτηκα μικρό
λέω εμείς
και κολυμπώ χωρίς καμία προσπάθεια
σ΄ έναν ατέρμονο, πεντακάθαρο ουρανό
περπατώ πετώντας στο ανέφικτο
και ζυγίζω βαριά κάθε μου βήμα
εδώ κοντά
γεννηθήκαμε για να κολυμπήσουμε γυμνοί
ν' εκτείνουμε τα μέλη μας
στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα
και στον άξονα του πλωτού χρόνου
όταν θα ξεμακραίνει πάλι
ο ήλιος
θ' αναδιπλώνουμε τα σώματα
αναζητώντας τις ζεστές κόγχες
και πάλι εκεί
θα σε παρατηρώ
με τις γάμπες σου γυμνές
στο κρύο
μα έλα τώρα
τι μνημονεύεις τους χειμώνες
όχι, δεν είναι αυτό
απλώς ταξιδεύω
λίγο πιο μπροστά
και σε παρατηρώ  διπλά
τώρα εδώ
κι έπειτα λίγο πιο πέρα
κρατώντας το ίσο
και τη συνοχή του άχρονου
μέσα απ' αυτό
το μεσημεριανό θρόισμα