Συχνά

Συχνά,
ενώ γράφω
απαντώ μπροστά μου
τη λέξη μπορώ
με διάφορες δηλώσεις
του τι  κάνω
τι θα ήταν
τι δεν θα  ποτέ
και τόσα άλλα
δυνητικά ή ορισμένα
πολλές φορές
βρίσκομαι χωρίς να το περιμένω
μέσα σ΄ ένα δωμάτιο που δακρύζει
περιφέροντας το βλέμμα
από τοίχο σε τοίχο
λέω
δεν το μπορώ τόσο καλοκαίρι
παίρνω τα κλειδιά
και  μόλις κατέβει ο ήλιος πιο πέρα
τρέχω να προλάβω
να φύγει το σώμα για λίγο
πιο μπροστά απ' το νου
η σκέψη μου πετάει επάνω από
την παλιά γειτονιά
τις παιδικές φωτογραφίες
και όλα τα λησμονημένα τιμαλφή χρόνια
μια δρασκελιά δρόμος\
νομίζεις πως είναι
από το κλικ της στιγμής
ως το άχρονο
η μνήμη ενίοτε
παίζει σε άσπρο και μαύρο
ή και σε τόνους του καφέ
κάνει ντεκουπάζ
στα πρωινά όνειρα
νωχελικά στην μπανιέρα
δίπλα στο παράθυρο
κλείνω τις κουρτίνες
εγώ που δεν ξέρω πώς μπορώ
να εκτίθεμαι
και βυθίζομαι
την άλλη στιγμή σε μιαν ακτή
ακολουθώντας το σχήμα
του κορμιού σου
διασχίζοντας άπειρα
μικρά  βραχάκια
κοφτερές προεξοχές
με όνειρα και με εφιάλτες
αγκαλιασμένοι
σε μια μπανιέρα
δίπλα στο τζάμι
τραβάω τις κουρτίνες
και βουτάω γαλήνιος
στο γελαστό κορμί σου