αγαπημένη

αγαπημένη
είμαι και θα μείνω εδώ
στο λέω απόψε
δεν κοιμάμαι
εκτελώντας χρέη
κλεφτοφάναρου
στο λογισμό σου
εξαίσια παραδομένος
δύο μέτρα χώμα
ο άνθρωπος
κι ο έρωτάς του
το πιο βαθύ
και σκοτεινό πηγάδι
αγαπημένη
θ' ανάψω τώρα
όλα τα κόκκινα φιλιά σου
καμωμένα από πηλό
θα πέσω στα σκεπάσματα
με τη δική σου σκέψη
κρατώντας το κάγκελο σφιχτά
θα σκαρφαλώσω μέχρι
το χλωμό μισοφέγγαρο
έτσι ν ανέβω
μαζί με το νου
μαζί με τον πόθο σου
και να πετάξω ως τη θάλασσα
μία και μισή μεσάνυχτα
κι όλο γυρνώ
γύρω από σένα
πρόσεξε,
στην πόρτα σου
το πρωί
οι στάχτες απ΄τα λόγια μου
που πέταξαν
θα χουν σκεπάσει
σαν το χιόνι την αυλή σου