Κουδούνι

δεν μου μένει
τίποτ  άλλο
το τελευταίο μου
προπύργιο
παλεύω σ' έναν
σκοτεινό πυθμένα
που όλα τα τραβάει κάτω
φοβάμαι να κοιτάξω
το έρεβος με καλεί
γλυκά
το τραγούδι του χάους
αντηχεί
δεν  μπορώ με τίποτα πια
να ζεσταθώ
έχω κάψει όλα
τα τραγούδια που θα έγραφα
τι ωφελεί
δεν ακούει κανείς
αυτός που μένει πίσω
να κοιτάζει τη σκόνη
το ταξίδι χάνεται
σαν μια υπόσχεση άπιαστη
ακολουθώ μια σπείρα
με τροχιά καθόδου
κανείς δεν μιλάει
το σώμα τοποθετείται
χωρίς ψυχή
τα κεριά σβηστά
κανένας ήχος
από μέσα μου
ανεβαίνει μια υπόκωφη
καταιγίδα
το στήθος σπαράσσεται
αναφιλητό που
δεν βγαίνει
δεν το ακούς
δεν το νιώθεις
που τρέμει στα χέρια σου
βήχει, φωνάζει και αδειάζει
το ίδιο του το σώμα
χωρίς πνοή
χωρίς ήλιο
ένας κρύος αέρας
σφυρίζει μέσα στο μυαλό
άλαλοι τρελοί
ξεχύνονται κατά το βουνό
κάτω ο  κόσμος μαίνεται
ο κόσμος που δεν με νοιάζει
που μόνο εσύ με νοιάζεις
που δεν έρχεσαι επίμονα
που προσπερνάς
και πάνω απ' το κορμί μου
περνάς ορμητικά και με σαρώνεις
ας είναι
ας ήταν κι έτσι να 'ρχόσουν
ας ήταν ν΄ακουστεί
το κουδούνι
γιατί αν δεν ακουστεί
αυτό το σπίτι
θα σβηστεί
κι ο ένοικος
σαν ένοικος
θα ξεχαστεί