ώρα

αυτή την ώρα
που η κούραση
υπερνικά
όλοι έχουνε φύγει
άλλοι  παρέα
άλλοι τα παιδιά
στο σπίτι
στη βόλτα
στα μπαρ οι φίλοι
ανέβλεπα τον εαυτό μου
απ' έξω
θα αντίκριζα τι αλήθεια
δύσκολο πράμα
η νεότητα
δύσκολη δουλειά
να παλεύεις με το χρόνο
\προσπαθώντας να δώσεις\
σχήμα να χωρέσεις\
σ ένα φιλί
διαστέλλοντας
πολύτιμες στιγμές
μια απειροελάχιστη
ένα πέρασμα
ξυστά του θανάτου
στο απόλυτο
ποιος αποτολμά
να εισχωρήσει
να μείνει εκεί
επιστρέφουμε στη μήτρα
των πραγμάτων
πορεία αντίστροφη
ζάλη, πόθος
δε νιώθεις
μα όχι
ίσα ίσα
τόσο πολύ που
΄όπως το καυτό γίνεται παγωμένο
πίσω και πέρα από κάθε
λεκτικό
γι αυτό και όσοι
παλεύουμε με τα μικρά
σφυράκια μας
χτυπάμε στη μνήμη της πέτρας
α, να πάλι
παραλίγο να πω μνήμα
γι αυτό ο έρωτας
ορμή, κίνηση, αδιάκριτος
ξεχειλίζει παντού
στοπαρόνστοποτέ
τι σημασία έχει
ύστερα, μετά
ναι, βρίσκω καυτό
το μικρό σου δαχτυλάκι
θα θελα
σε μια στιγμή πλήρους
παραφοράς
στο στόμα
πόσα λίγα σουζητώ
τίποτα λιγότερο απ' όλα
γι αυτό,
την επόμενη φορά
μη μ' εμποδίσεις
να φτάσω
εκεί που
ποτέ
δεν θα μπορέσω
να κατοικήσω
παρά με σένα
σφιχτά κρατώντας
όλο μου το είναι
μέσα σου