Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο νου

Τι
τι σκέφτεσαι
τι έχεις στο μυαλό σου
για μένα
για σένα
βλέπω μόνο
τα χρώματά σου
άλλοτε κρυβόσουν
πίσω από μια μάσκα
τίποτα δεν άφηνες
να ξεφύγει 
απόλυτος έλεγχος
μόνο εσύ ήξερες
οι μέρες εναλλάσσονταν
οι καιροί  άλλοι
κάποτε
ήταν κι η πολυτέλεια
του σκορπισμένου χρόνου
θα τα μαζέψω ύστερα
δεν έγινε και τίποτα
όχι, μην το λες
μην  αργείς
άργησες
κι όμως
αυτά τα χρώματα
τα δούλευα χρόνια
δεν ξέρεις εσύ
δεν ήσουνα εδώ
μάζευα το φως
κάθε βράδυ
το έκλεινα προσεκτικά
σε μυστικά κάτοπτρα
γι' αυτό βλέπεις τώρα
και τα μάτια μου
συχνά λάμπουνε
αντανακλώντας σ' εσένα
ό,τι πιο πολύτιμο
έχω αποθησαυρίσει
στη ζωή
ό,τι αγαπώ
το κατέχεις έτσι απλά
χωρίς προσπάθεια
δεν έχω παρά να
απλώσω προς τα σένα
και να σ' αγαπώ
όπως σε φέρνω στο στόμα μου
σαν το σταφύλι
του χειμώνα
και το μέλι 
της πρώτης άνοιξης
κι αν δεν με πιστεύεις
δεν το 'χω σε τίποτα
να βγω και να χορεύω
στη βροχή
θα σε φέρνω
όλο και περισσότερο
ένα είδωλο 
που δραπετεύει
απ΄ τον καθρέπτη
έλα να παίξουμε
θα σ' αφήσω
να με κερδίζεις
και να το διαλαλείς
ενώ θα γνωρίζω
ότι
κερδίζω κάθε μέρα
όλο και πιο πολύ
ό, τι μου αρνήθηκε η ζωή
για να 'χω τώρα
κι άλλη μια
κι ακόμα μία
να σου χαρίσω





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις