Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είσαι

Δεν χρειάζεται
τίποτε άλλο
ποτέ ίσως
δεν θα βρεθούν
οι λέξεις
να εκφράσουν
όταν έρχεσαι
κοντά μου
αρκεί
μόνο και μόνο
να σε βλέπω
να πλησιάζεις
δεν χρειάζεται
παρά μονάχα
αυτό
να μου δείχνεις
το πρόσωπό σου
να με αφήνεις
να βυθίζω
το βλέμμα μου
αν δω τα μάτια σου
αν με αφήνεις
να μπαίνω μέσα τους
ναι
τότε όλα τα ζω
τελειωτικά
κι απ' την αρχή
όταν μου  δείχνεις
έναν δρόμο
να σ' αγαπώ
όπως μονάχα
ξέρω εγώ
γυναίκα
γι αυτό
σ' ευχαριστώ
ό,τι μου δίνεις
κι ας μην το ξέρεις ίσως
όταν τα σύννεφα
φεύγουνε
ο πιο καθαρός ουρανός
μέσα σου
καθρεφτίζεται
όλος δικός μου
ο μόνος τρόπος
που μπορώ
να υπάρχω
θα ψάχνω
σ' όλη τη ζωή
τον τρόπο
μη μου πεις
αν λαθεύω
αν κάνω το σωστό
αν πονάω
είναι που νιώθω
πόσο πολύ
είμαι εσύ
κι εσύ εγώ
σώμα μου εσύ
ψυχή μου εσύ
πηγαίνω όπου είσαι
μαθαίνω ό,τι είσαι
γεννιέμαι γιατί είσαι
αγαπώ αυτό που είσαι
κι αγαπιέμαι
γιατί σ' αγαπώ
γιατί η ζωή
η μόνη
η αληθινή
μες τη ζωή μου είσαι

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα