Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλπάζοντας

θα έρχομαι
όπου είσαι
με τα φτερά μου διπλωμένα
θα περνάω στη λεωφόρο
ξυστά απ΄ όλους  τους ασήμαντους
και με μια
θα ξεχύνομαι
όλα τα φώτα αναμμένα
στον ορίζοντα τα σώματα
μπλεγμένα κόντρα στον άνεμο
κατά τη θάλασσα
θα σε βρίσκω
καλπάζοντας
με το πολύχρωμο ντύμα
μιας άλλης νιότης
θα έρχεσαι
από εκεί ακριβώς
που θα περιμένω
κοιτώ, ξέρω με βεβαιότητα
κι είσαι μπροστά μου
όπως ακριβώς το έχω ονειρευτεί
πρόσωπο καθαρό, φωτεινό
ακτινοβολώντας τον έρωτα
που υγραίνει τα μάτια σου
όταν στο πλάι με παίζουν
δεν θέλω άλλο τίποτα
το καλύτερο μου είναι
να πετάω σε σένα
και να δυσπιστείς
παρ' όλα αυτά, ναι,
να πρέπει να  χτίζω
ξανά
όλο και πιο ψηλά
ένα υπέργειο κέλευσμα
κατά τον δικό σου πόθο
κυρίεψέ με
αίσθηση,  είμαι αιχμάλωτος
αυτόβουλα ερέτης σου
στα χέρια σου παραδομένος εραστής
με κατακλύζει αυτή η θάλασσα
απλώνω επάνω σου
όλη την ουσία μου
γίνομαι το πρόσωπό σου
τα φιλιά που σου στέλνω
με κάθε μου πρόθεση
όλο και πιο δικός σου
τόσο κοντά
τόσο απόλυτα
δεν με τρομάζει
θα διανύω την κάθε απόσταση
ένα δοκίμι του έρωτα
με χαρά θα το περνάω
είναι αλήθεια
και μπορώ να ομολογήσω
να υπερκεράσω τα πάντα
θα το κάνω
και πάλι και πάλι
μόνο για να σε βρω
μόνο για ένα λεπτό
μόνο για ένα φιλί
όχι μονάχα γι αυτή
μα παραπάνω
κι άλλη θα έδινα
για σένα ζωή

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία